دیوونه خونه

فصل آخر ...

divoonehkhuneh — Wed, 07 May 2008 17:08:18 GMT

خيلي زودتر از اين ها بايد اين تصميم را عملي مي كردم اما علاقه اي گنگ به اينجا و شايد نوستالژي تك تك كلمات و قدمتش باعث به تعويق انداختنش مي شد هر بار و به هر بهانه اي ...

آرزوهاي آدم دليلي ندارد كه برآورده شوند به تمام در اين دنيا.

هميشه دلم مي خواست وقتي كه وبلاگم را باز مي كنم و چشمم به آرشيو اش مي افتد آن ته ته هاي دلم كيف كنم از قدمت اش و از زمان طولاني نوشتن ام و ديدن روند بزرگ شدن و تغييرات زندگي ام ...
هميشه وبلاگ هاي قدمت دار را دوست داشتم و برايشان احترام و ارزش قائل بودم ...

موقعي كه مجبور به ترك پرشين بلاگ شدم ناراحت بودم. زمان زيادي از ورود وبلاگ به ايران نگذشته بود خوب يادم است اوايل دي ماه بود اما من به دليل سرشلوغي هاي درسي و الكي و چيزهاي ديگر مدام وبلاگ ساختن را عقب مي انداختم و آخر پس از چند ماه تاخير اولين وبلاگم را در پرشين بلاگ نوشتم.
به ديوونه خونه بلاگفا كه آمدم اين غم از دست دادن مثل غم از دست دادن يك بچه بود.

ديوونه خونه كه بخشي از دل خونه من بود را خيلي دوست دارم و اگر بگويم نه دروغ گفته ام. با اينكه هنوز خيلي جوان است اما من در زمان عمر ديوونه خونه ده ها سال پير شدم ... ده ها سال ...

ديوونه خونه مثل بچه چموش و عزيزي بود كه اذيت هايش به بعضي از جوانب زندگي من لطمه هاي جدي زد و اگر بگويم نه دروغ گفته ام!

شايد تقصيري هم نداشت. در كامنت دوني اش بسته شد. باز شد. سبك اش تغيير كرد. سانسور شد. با هر ترفندي كه مي شد تصور كرد براي رهايي از خاله زنك بازي هاي اطرافيان باعث آزار من و ديوونه خونه، اما ديگر نگه داشتن اين قدمت آن هم به اين سبك و سياق امكان پذير نبود.

نمي گويم وبلاگ پربيننده، مي گويم چقدر عزيز بود برايم اين وبلاگ كه با اين حال خيلي دوست هاي خوب ام را مديون حضور هر چند كوچك و كمرنگ در دنياي عجيب و محو مجازي هستم. پر بيننده نبود اما دقيقا خيلي از كساني كه نبايد اينجا را مي شناختند و مي ديدند مي شناختند و آمدند و مي خواندند و از تك تك كلمه هايش سو استفاده مي شد.

حس مادري را دارم كه دارد دخترش را با دست هاي خودش زنده به گور مي كند. حس مادري كه گوش هايش ديگر نمي خواهد وعظ هايي از اين دست را بشنود كه اينجا عين ميدون وسط شهر است و اظهر من الشمس است برايم كه اتفاقا دل خونه بودن ديوونه خونه آزاري به من و او نرساند كه حساسيت سو استفاده بيش از اندازه و غير قابل فهمي كه روي اين وبلاگ و نوشته هايش به وجود آمده بود اصلي ترين دليل است.

سو استفاده توسط آدم هاي وقيحي كه نه تنها به اين اكتفا نمي كردند بلكه در دنياي واقعي هم آزار دهنده بودند و آزارگر و دل خونه بهانه بود ...

ديوونه خونه تكه اي از وجود من است كه صرفا دارم لباس بلاگفا را از تنش در مي آورم و به دور مي اندازمش. ديوونه خونه باغي پر طراوت بود كه كافي است به جاي اين همه انرژي گذاشتن براي تغيير وضعيت و توضيح دادن و شنيدن همه حرف و حديث ها و وعظ ها و تحمل اذيت هاي احمقانه اطرافيان خاله زنك، خيلي راحت مردم اين شهر را بگذاريم و برويم ...

اگر همه آدم هاي اين دنيا فهيم و گشاده روح و نظر بودند اين دنيا بهشت برين بود. تعجب مي كنم از خودم كه چرا در اين مدت چرا خودم را درگير مبارزه با مشتي تنگ نظر و سو استفاده گر كرده بودم به بهانه تغيير ندادن حتي ظاهر اصول شخصي ام ...

افسوس ترك دوستان عزيز و ناب افسوسي عبث و بيهوده است كه لباس بهانه دوستي نيست. لباس تن بهانه ماندن در اين دنيا نيست و روح آدمي اصل است ... لباس بلاگفا كه براي دل خونه خاتون گرد و غباري هم به حساب نمي آيد ...

خوشحالم كه دارم همه خوبي ها و دوستان خوب و ارزش هاي نابم را از اين كثافت بيرون مي كشم و به نجات مي برم ...

خوشحالم كه دارم اين سد و نقاب بزرگ را مي سازم و مي گذارم و مي روم ...

خوشحالم از اين محو شدن ...
خوشحالم از اين بي خبري در اين لباس ...
خوشحالم از اين رهايي ...

روزي مي آيد كه بايد همه اين ها را گذاشت و گذشت و رفت ...

--- پایان ---

یادداشت هایی که هیچ کس دوست ندارد بخواند (2)

divoonehkhuneh — Sat, 03 May 2008 14:25:18 GMT

اين امتحان هاي كذايي بالاخره تمام شدند. نمي فهمم چه كاري است كه اين معلم ها دارند هي تلاش مي كنند كه ما رو سر به راه كنن. هنوز دارن سركوفت اين رو مي زنن كه اگه عيد تكليف ها رو انجام داده بوديم الان ال شده بود و بل. اگه درس خوونده بوديم و از وقتمون استفاده كرده بوديم الان فلان شده بود و بيسار. يكي نيست بگه خودتون مگه نبودين كه پيك نوروزي تونو مي بردين با خودتون سيزده به در؟ حالا پشت ما باد خورده باشه يا گردباد چه فرقي مي كند؟

معلم عربي هفته پيش لم داده بود پشت ميز و داشت كشدار و با تشديد نمره هاي درخشانمونو بلند بلند مي خووند.

عباس از اون ته مزه ريخت كه به به ... به به!

معلم هم نه گذاشت نه برداشت گفت خدا رحم كرد اين تلويزيون يه سريال پخش كرد كه يه چيزي بيفته تو دهن شما ها.

فرهاد پروند كه به به ... خوب بود ... خوش گذشت ... حيف كم بود!

معلم با خودكار روي ميز ضرب گرفت كه ماشالا هزار ماشالا اين چيزا رو خوب ياد مي گيرين اما به درس و چيزاي ديگه كه مي رسه ...

پيش خودم فكر كردم پس چي! معلمي كارش درسته كه بتونه خوب ياد بده! حالا درسته كه ما خيلي وقتا شيرين مي زنيم ولي چقدر خوب مي شد به مهران مديري مي گفتن سريال هاي درسي بسازه. محشر مي شد خدا وكيلي! اولي شم عربي! انا اذهب به كلاس! به به ... شما لطفا با اين نمره هاي گندتون از كلاس اخرجوا خییییییییلی ممنووووون!!

يه لحظه دلم براي معلمم سوخت. معلم هايي كه درس هاشون سخته خيلي كارشون سخت تره. هم پدر خودشون درمياد هم بچه ها پدرشونو درميارن.

زنگ تفريح ناظم اومد سر كلاس و نگذاشت بريم بيرون.

اومده بود براي نسق كشي براي اين كه روز معلم برنامه داريم و فلان استاد دانشگاه براي سخنراني ميان و بهتره درست رفتار كنيم و خبطي ازمون سر نزنه.

ياد قيافه اش افتادم جشن پارسالي كه چقدر اون روز جلوي ما قربون صدقه معلم هاي دفتر مي رفت و بفرمايين اينجا و تشريف بيارين اونجا مي كرد. انگار يادش رفته بود كه خودش بود يكي از روزهاي زمستون جلوي همين آقاي صفايي، معلم عربي مونو سر صبحي گرفته بود و داد و بيداد كه چرا پنج دقيقه دير كردين. انگار نه انگار كه من اون طرف تر وايسادم كه ازش ضبط صوت رو براي كلاس زبان امانت بگيرم و ببرم سر كلاس. جدا بعدش خيلي رو مي خواهد كه بروي و يه مشت پسر وحشي رو بخواهي ادب كني كه احترام معلم شونو نگه دارند و عين اسب نخندند و صندلي معلم شونو گچي نكنند. پس چي؟ معلمي كه برگردد به شاگردش بگه كله پوك رو نبايد صندلي شو گچي كرد؟

عوضش همين آقاي صفايي! مي نشيند و لم مي دهد روي صندلي و به نمره هاي گندمان بلندتر از خودمان مي خندد. بروند از خودش آمار بگيرند عمرا بگويد اينا بلايي سرم آورده باشند.

فكر كنم بيشتر از اون كه آقاي صفايي دلش بخواهد به عنوان احترام و تكريم جلويش تعظيم كنيم دوست داشت اون روز برفي منِ گندِ دماغ اون جا، توي سالن، نزديك آقاي ناظم منتظر گرفتن ضبط صوت براي كلاس زبان نمي ايستادم ... نبودم ... گم و گور مي شدم ... كاش منِ خنگ گورمو گم كرده بودم ...

منتشر شده در نشریه (...)

یادداشت هایی که هیچ کس دوست ندارد بخواند (1)

divoonehkhuneh — Sat, 03 May 2008 14:22:00 GMT

امسال مدرسه ام عوض شده است. اسباب كشي مان هم شد مزيد بر علت. هيچي نشده دلم براي دوستهايم تنگ شده است. آخ اگه بودند الان چه كله معلقي نمي زديم وسط حياط.

هفته اول مجبور بوديم به اين سوال تكراري معلم ها جواب بدهيم كه كي از كدام مدرسه آمده است. نمي فهمم واقعا چه تاثيري دارد كه همه بدانند تو از كدام مدرسه آمده اي يا كجا درس مي خوانده اي. بعضي از اين بچه هاي كلاس چه كلاسي كه نمي گذاشتند. دلم مي خواهد امتحان اول را بدهند تا آمارشان بيايد روي دايره آن وقت شست شون خبردار مي شه كه دوران راهنمايي و بچه بازي تمام شده است و ديگه كسي حال ندارد كه بنشيند و گوش بدهد كه مثلا تو شلوارت را از كجا خريده اي و كوله جديدت ضد آب است و تابستون رفتي فلان كلاس و ده هزار تا كتاب خوانده اي.

هر كدام از معلم ها مي آيند و مي ترسانند آدم را!

جديدا همه دلسوز شده اند. هر كس به آدم مي رسد از آدم مي پرسد خب تو چي دوست داري؟ مي روي رياضي فيزيك يا تجربي؟ المپياد مي روي يا نمي روي؟ پروژه امسالت رو كي مي خواهي شروع كني؟ دفتر برنامه ريزي درست كن واسه خودت! اينقدر ننشين پاي كامپيوتر و تلويزيون! تكليفتو بايد معلوم كني. بايد از همين الان مشخص كني كه مي خواهي چيكار كني.

بعد هم تا مي فهمند چي دوست داري شروع مي كنند به نصيحت و ...

نمي فهمم چي شده كه اينقدر جديدا آينده ما مهم شده. اين نگراني هاي بي سر و ته و بي مورد خوب مي روند روي اعصاب آدم.

همين مامان خانوم!

كي بود؟ همين ماه رمضوني! يه جوري پيشنهاد داد كه مثلا زيادم منو ناراحت نكنه . همين طور كه داشتم حاضر مي شدم آروم گفت مي خواهي با ما احيا نيايي؟ فردا سر كلاس خسته نشوي چرت بزني؟ طوري حرف مي زنند انگار من بچه ام. خودم نمي توانم تشخيص بدهم چي مي خواهم و چي نمي خواهم.

كاش مي شد حرف هم را مي فهميديم. يا دست كم وقت هايي كه منظور هم را نمي فهميم اين طوري با هم درگير نشويم. حس مي كنم جاهايي كه كم مي آوريم چاره كار نوشتن باشد. دست كم آدم را آروم مي كند.

چيزهايي كه اينجا نوشته مي شود قرار نيست كسي ازشان خوشش بياد. چون كسي دوست ندارد بخواندشان. چون اينجا كسي حوصله ندارد فيلم بازي كند يا براي خوشامد كسي حرفي بزند. اينجا مال خودم است و اختيارش هم با خودم.

يك شنبه پانزده مهرماه- هشت شب

منتشر شده در نشریه (...)

هاني جوجو

divoonehkhuneh — Thu, 17 Apr 2008 10:40:46 GMT

جوجه خروس آلمانی با لهجه خفن:

- خانووووم! شوما اَللللمانی هستین؟

+ نه

- آوه ه ه ... پس حتما اسپنیایی هستین

( جهت جلوگیری از قل زدن رگ حسادت بقیه جوجه های اروپایی)

+ نه من آفریقایی هستم! آفريقاي جنوبي!!!

+ نمي بيني رنگ پوستم مثل واكس سياهه؟

ـ آوه ه ه ... نه! ولي شوما سفيد هستين. كرم زدين؟

- آفريقايي ها خيلي زشت ان ولي شما ...

سروده هایی برای تو

divoonehkhuneh — Fri, 14 Mar 2008 06:06:18 GMT

امشب پر ام!
پر از سروده هايي براي تو ...

نمي دانم با كدام صدا
با كدام ترنم
با كدام تلنگر
با كدام كشيده
با كدام جيغ و داد

همه اين ها را فرو كنم توي اين گوش لعنتي تو ...

بيداري را هميشه به خواب ترجيح داده ام و آمده ام تا خواب تو را آشفته كنم ...

دخترك سر به هوا!
مي شنوي يا بزنم توي گوشت؟!

پرواز کوتاه (2)

divoonehkhuneh — Fri, 07 Mar 2008 12:58:36 GMT

اي بوك هاي درس هاي تخصصي اش را كه آورد و شروع كرد دونه دونه باز كردن و توضيح دادن هر كدومشون كه حداقل سيصد صفحه بودند، پيش خودم گفتم اي خداااا، باز گير يكي از اينايي افتادم كه دوست دارن معلم بازي دربيارن واسه طرف مقابلشون ... خواستم مچش را بگيرم. گفتم مي خواهم عكس استادتون رو ببينم ...

**********

چقدر دلم مي خواست سخنراني اين آقاهه را باشم. موضوعش را كه ديدم، يادم افتاد كه دور اسمش را هم خط كشيده بودم توي برنامه سخنراني ها. از جايش بلند شد و دوباره سرش را تكان داد كه يعني بيا. با افسوس نگاهي به تريبون انداختم و كَندم خودم را از روي صندلي.

گفت ببخشين خانوم دكتر وقتتونو مي گيرم. گفتم من دكتر نيستم. گفت پرزنتيشن منو بودين؟ گفتم متاسفانه از اواسط اش رسيدم آقاي ... ببخشين اسمتونو نمي دونم و نگفتم كه فقط اسلايد آخر را ديدم. انگار منتظر شنيدن يك همچين چيزي باشد، نشست روي اولين صندلي لابي و لب تاپ اش را در آورد و من وا رفتم. همين طور كه داشت روشنش مي كرد پرسيد شما مقاله هاتونو توي كدوم ژورنال ها سابميت كردين؟ با صدايي كه تقريبا از ته چاه درميامد و مثل آدامس خروسي هاي قديمي كشدار شده بود گفتم (...) و (...). گفت من مقاله هام فلان جا و فلان جا و فلان جا با ايمپكت فلان قدر هستند. ببخشين ويندوز من دير مياد بالا آخه چند گيگابايت اي بوك هاي گران قيمت روي كامپيوترمه. كتاب هاي دوران دانشجويي و كتاب هايي كه از كتابخانه استادم توي استراليا يواشكي كش رفته ام و اسكن شون كردم. صفحه به صفحه شونو ... راستي ايمپكت ژورنال هاتون چنده خانوم دكتر؟ و من پيش خودم گفتم اي خداااا ... خير سرم فرار كرده بودم از اين آت و آشغال ها ...

**********

تا ته اسلايدهايش را برايم پرزنت كرد. فاتحانه گفت يكي از عكس هاي شما عينا كپي يكي از عكس هاي توي اينترنت بود. خواب از سرم پريد. گفت مطمئنم. گفتم منظورتون عكس هاي ريويوو است؟ گفت نه عكس هاي اكسپريمنتال تون! و خنديد. پيش خودم گفتم همين كم مونده بود گير يكي از اين عقده اي ها بيفتم. حالي ازت بگيرم كه خودت نفهمي فك ات چطوري خرد شده است!

گفتم مي شه خواهش كنم نشونم بدين و فلش ام رو مثل سرنگ آلوده به ايدز زدم به لب تاپش ...

+ بَبببببببببووووووووووووو بَبببببببببوووووووووووو .....

همه آدم هاي توي لابي وحشت زده از جا پريدند ...

صداي لب تاپ را بست و آرام گفت: ميس خاتون! انگار تروجان دارين ...

چشم هايم را نازك كردم و ابروهام را دادم بالا و پرزنتيشن ام را آوردم. گفتم هر كجايش بود بگيد و اسلايد ها را دونه دونه رد كردم. ناگهان برگشتم و تيز نگاهش كردم:« شرط مي بنديم آقاي تگزاسي!» جا خورد. رويش را كرد طرف مانيتور و در حالي كه سعي مي كرد خنده اش را بخورد گفت شرط بندي حرومه ...

گفتم من سر تمام اي بوك هايي كه روي لب تاپ تونه حتي اونايي شو كه از كتابخونه استادتون يواشكي اسكن كردين شرط مي بندم!!

چيزي نگفت. يه دفعه گفت اين چيه؟

گفتم اين عكس دست دستكش به دست منه كه لوله آزمايش را گرفته.

گفت پس اين بك گراند تر و تميز چيه؟

گفتم كابينت هاي آزمايشگاه كه سرمه اي هستند ...

شرط را باخت ...

گفت عينك من شكسته است. بدون عينك گمراه شدم ...

گفتم هميشه حالم از اين جور مبارزه كردن برنده و بازنده به هم مي خورد و امروز ... پيش خودم گفتم البته.

سكوت كردم ...

در سكوت همه اي بوك ها را رايت زد ... فيلم هاي آموزشي اش را هم ... اسلايدهايي كه سر كلاس هاي درسش به دانشجوهايش نشان مي داد را هم ...

**********

تقريبا چيزي را از قلم ننداخت. از خودش گفت. از همه سختي هايي كه كشيده بود. پيش خودم گفتم اي خدااااا .... باز گير يكي از اينايي افتادم كه دنبال گوش شنوا و يه سطل آشغال براي استفراغ كردن تلخي هاشون مي گردن تا تخليه بشن و بعدش همه به خير و سلامت ....

گوشي ام زنگ اس ام اس اش درآمد. عين يك فرشته نجات برش داشتم و عذرخواهي كردم. به سرم زد الارم ساعت گوشي ام را فعال كنم.

گفت اجازه بدين سايت دانشگاهمونو نشونتون بدم فقط صبر كنين وايرلس اش را روشن كنم ... شما يه چيز نوك تيز دارين؟ ... نه لازم نيست و سنجاق كراواتش را درآورد. گفت راستي شما كه از كراوات بدتون نمياد؟ گفتم نه. اتفاقا من كراوات را خيلي دوست دارم.

گفت يه سوال خصوصي بپرسم؟ به نظر شما چرا خانوما اينقدر توي ايران زننده آرايش مي كنند؟ يادم مي افتد كه امروز صبح حتي وقت نكرده بودم صورتم را بشويم. دخترهاي اينجا مثل زن هاي اونجا آرايش مي كنند و زن هاي اينجا مثل ...

الارم گوشي ام صدايش درآمد. عذرخواهي كردم و شروع كردم با جوجو حرف زدن بعد گفتم گوشي بعد گفتم ببخشين آقاي تگزاسي،‌اگه اجازه بدين من برم. ممكنه صحبتم طول بكشه. خيلي خوشحال شدم از ديدنتون و قبل از اين كه بگذارم چيزي بگويد دور شدم ...

**********

خانم دكتر جوان و زن مسن كه انگار مادرش بود از در آمدند تو و نگاهي به ميزي كه سرش نشسته بودم انداختند و نزديك شدند.

گارسون پرسيد شما منتظر كسي هستيد؟

گفتم بله. رفته اند پيش غذا بياورند ...

لبخند زد و گفت البته.

انگار همين ديروز بود كه تا با پيش غذايم برگشتم ديدم كه كيفم با سيستم شوتينگ از روي صندلي پايين انداخته شده بود و پالتوي نا آشنايي روي دسته صندلي بود. از دختري كه روي صندلي كناري نشسته بود – كه بعدا با هم حسابي دوست شديم- پرسيدم اين پالتو مال شماست؟ گفت نه. مال يه خانومي بود از من پرسيدند كيف مال شماست گفتم نه. بعد كيف را انداختند زمين. من هم با خونسردي كيفم را گذاشتم روي پايم و نشستم روي همان صندلي. دو سه نفر ديگر هم نشستند سر ميز. يك دفعه خانم دكتر جوان و زن مسن با ظرف هاي پيش غذا آمدند سر ميز و بدون اين كه خانم دكتر به روي خودش بياورد نشست روي صندلي ديگر. نگاهش كردم. به شدت زيبا بود. فقط به شدت زيبا بود. زن مسن به تركي چيزي ازش پرسيد. آخر سر هم پالتويش را برداشت و رفت.

كيفم را گذاشتم روي صندلي و بلند شدم. ايستادم روبروي ميز پيش غذاها و ملاقه سوپ را برداشتم و در حاليكه زير لب مي خنديدم از اين كه توانسته ام دكتر زيبا را دك كنم، به آرامي سوپ را هم زدم.

فاتحانه برگشتم سر ميز. دو دختر ازم پرسيدند شما منتظر كسي هستين؟ گفتم نه و نشستند. برگشتم سر ميز پيش غذاها تا براي خودم دلستر بردارم. يك نفر پشت سرم گفت سلام و تقريبا از جا پريدم. آقاي تگزاسي بشقاب به دست داشتند لبخند مي زدند. حتي وقت نكردم پيش خودم چيزي بگويم چون فورا گفت خب ميز شما كجاست؟ مي خواهم باهاتون صحبت كنم.

به ميز اشاره كردم و گفتم اما مي بينين كه ميز من ديگه صندلي اضافه ندارد. با اجا... گفت هيچ مساله اي نيست مي شينيم سر اين يكي ميز!!! خواهش مي كنم بفرمايين خانوم دكتر و با دست اشاره كرد.

گارسون گفت خانوم مهندس كيف تون روي اون يكي صندلي است. بياورم برايتون؟ اوه ... بفرمايين خانم! كنار آقاي دكتر و خانوم مهندس يك صندلي خالي اضافه است. بفرمايين بشينين اينجا ...

**********

با دخترها نشسته ايم توي لابي به هر و كر. يكي از دخترها كه پزشكي خوانده دارد با لهجه اصفهاني درباره استادش و كنفرانس دو هفته قبل سرطان پوست مغزمان را مي خورد. سارا برميگردد مي گويد خب خري ديگه! نبايد بهش مي گفتي ميايي اينجا. منو بگو كه استادم مي خواهد باهام بيايد ايتاليا. لب تاپ به دست نشست روي مبل كناري و گفت پروفسور (...) استادمو ببينين!!!

مسوول كنفرانس مياد بالاي سرمان و مي گويد عذر ميخواهم مزاحمتون مي شوم. خانم ها كي سرتيفيكيت پوسترش مشكل داشته؟ سارا مي گويد صادر كردين؟ مي گويد بله. آقاي دكتر تگزاسي سرتيفيكيت اون يكي كارتون الان حاضره! شما هم خواهش مي كنم تشريف بيارين تا خدمتتون بدهم سرتيفيكيت ها رو ...

**********

كارمند هتل مي گويد مطمئنيد همه تان با همه اين چمدان ها جا مي شويد توي يك آژانس؟ غش غش مي خنديم و مي گوييم آره. مي رويم و دو زاپاس توي صندوق عقب پژو را كه مي بينيم غرغرمان درمياد. عجله ای ندارم. چمدانم را مي كشم روي فرش قرمز و به آرامي داخل ساختمان هتل مي شوم. لابي خلوت است. ولو مي شوم روي مبل قرمز چرمي. خسته ام. مثل پرنده ای که از پرواز برگشته باشد. بی خوابی دیشب هم مزید بر علت شده است. تا آژانس بعدي بيايد وقت دارم كه كمي چشم هايم را ببندم و آرام مي بندمشان ...

...

تمام!

پیوست: آلبوم "گله" محسن یاحقی جون می دهد برای روزهای کشدار خونه تکونی! دانلودش کنین.

پرواز کوتاه (1)

divoonehkhuneh — Mon, 18 Feb 2008 07:54:18 GMT

با خودم عهد می بندم که برای خودم کار نتراشم. هر چیزی که بخواهد فکرم را به خودش مشغول کند. حتی خریدن یه پاکت شیر اضافه. به خیال این که به ذهنم فرصت استراحت بدهم. هر کی ازم می پرسه چیکار می کنی می گم دارم خستگی در می کنم و هنوز در نشده است و نمی دونم این خستگی چی هست که از من بیرون نمی رود.

روح خسته ... آی کجاست اون وقتایی که اونقدر جفتک چارکش می انداختم که اصلا نمی فهمیدم صبح و شبم کی به هم جفت می شوند ...

حالا کارم رسیده به جایی که اگه یه بچه نق نقوی ریقوی لوس کثیف جلویم محکم فین کند یا آروغ بزند و زر زر با گریه فحش بده محکم بزنم توی دهنش. خیر سرم می خواستم مامان هفت تا بچه شر بشم و باهاشون دنیا رو بگردم ...

زیر لب فحش می دهم به عامل های خستگی و جلوي آينه به اشك هاي قلمبه ... دو سه ماهی است که كمي بی ادب شده ام ...

**************

خیر سرم می خواهم به خودم استراحت بدهم. علم کردن بساط نقاشی و به گند کشیدن اتاق را می گذارم بعد از آمدن نجار برای درست کردن درهای کمد دیواری هايم و درست کردن قاب براي آینه ام و معلوم شدن جای میزتوالت جدید - که احتمالا تا عید طول می کشد- و به خاطر همین می روم مثل اوسکول ها توی یک کنفرانس ثبت نام می کنم و کارم به عنوان سخنرانی پذیرفته می شود و دوباره سرشلوغی ها سر و کله شان پیدا می شود و من زنگ تفریحم را بالکل فراموش می کنم و غروب سه راه ضرابخانه توی ماشین جلوی دفتر فنی در حالیکه من دارم کارت های پرس شده را می شمرم و راننده نگران ترافیک و جای پارک است موبایلم زنگ می خورد که خانوم فلانی آخر این هفته تشریف می آورید دیگر برای سخنرانی؟ و تا امشب مقاله تونو بفرستین و من تازه همه چیز یادم می آید ...

**************

عدل زده است بليط پيدا نمي شود. اعصابشو ندارم كه برم دم كانتر وايسم كه آيا بتونم بخرم يا نتونم. خيلي وقت است كه از تنهايي كار انجام دادن خسته شده ام. از اين كه تنهايي همه كارها بيفتد روي دوشم. بعد به اين فكر مي كنم كه سريع رسيدن به مقصد عين اين مي مونه كه سوار تاكسي شده باشي و چند دقيقه بعد برسي به جايي در تهرون و اين اصلا معني مسافرت را نمي دهد و من مي خواهم بروم سفر تا خستگي در كنم و از همه چيز دور باشم و مي روم آرژانتين و بي خيال خستگي سفر با اتوبوس مي شوم تا خستگي هاي خودم در بروند ...

**************

شب ... سكوت ... كوير ... برف ... اشك ...

**************

سر صبح است. آفتاب پشت ابرهاست و باد ملايمي مي وزد. سرحال آمده ام. مسوول پذيرش با خوش خلقي مي گويد خانوم فلاني شما هستين؟ مي خندم و مي گويم بله. حسابي هم مزاحمتون شدم براي ارسال مقاله. مقاله ام حجيم بود و سايت كنفرانس هم در حال انفجار و ايشون لطف كرده بودند آي دي شخصي شونو داده بودند كه مقاله ام رو براشون بفرستم. فرم مشخصات شخصي و سوابق علمي را پر مي كنم و مي دهم به ايشون. پذيرش هتل مي روم و اتاق مي گيرم و درمورد اينترنت سوال مي كنم. آدم معتاد همه جا از اين سوال ها مي كند. توضيح مي دهد كه اينجا سيستم وايرلس است و مشكلي براي دسترسي به اينترنت نيست. افتتاحيه شروع مي شود... آدم ها زياد تر مي شوند توي هتل ... با چند تا از دخترها دوست مي شوم و خدا خدا مي كنيم كه اين بار ديگه سطح كارهاي كنفرانس بالا باشد و ملت كارهاشون رو كامل پرزنت كنن و حسابي خوش مي گذرد ...

موقع پذيرايي نسكافه هايمان را برمي داريم و مي نشينيم لابي شماره 3. يكي از خانم هاي توي لابي خبرنگار باشگاه از آب در مياد. يك خانم جوان و يك خانم مسن هم توي همان لابي هستند. كارمند هتل به مانزديك مي شود و مودبانه مي خواهد كه بنا به خواهش رئيس هتل به لابي هاي ديگر برويم و اين لابي را ترك كنيم. با خنده فنجان هاي نسكافه اي دمر شده روي نعلبكي ها را برمي داريم و قبول مي كنيم. از دو خانم ديگر هم خواهش مي كند. ناگهان خانم جوان به تندي صدايش را مي برد بالا كه يعني چه و فقط ما دو نفر اينجا اضافه هستيم و ... و كارمند با ناراحتي دور مي شود ...

وقت استراحت كه تمام مي شود مي روم سالن شماره 2 و ماتم مي برد. خانم جوان به عنوان مسوول اين بخش در جايگاه ويژه كنار دو استاد ديگر نشسته است ...

**************

برنامه سخنراني و ارائه پوستر موضوعات جالب و كساني را كه باهاشون دوست شده ام را نگاه مي كنم. بعضي هايشان را رفته ام و بعضي هايشان فردا هستند. نزديك ارائه ام است. يادم مي افتد كه اگر استادم بفهمد كار منتشر نشده مان را دارم پرزنت مي كنم احتمالا پدرم را در مي آورد. يادم مي افتد كه بعضي از بچه هاي دكتري مان هيچوقت درست و حسابي توي كنفرانس ها درمورد كارشان توضيح نمي دادند و اطلاعات دري وري توي اسلايد ها مي گذاشتند. بهانه هم داشتند مثل دزدي ايده يا اطلاعات يا مثلا آدم حساب نكردن كساني كه مي آيند توي آن كنفرانس يا آن كنفرانس را برگزار مي كنند. يادم مي افتد ... گوش هايم را مي گيرم. اومده ام مسافرت كه از همه اين چيزها دور باشم. اومده ام خستگي در كنم. تصميم مي گيرم خودم باشم. مي روم توي سالن شماره 2. دكتر رفيعي تبار نيامده است. يكي از اساتيد صدايم مي زند و به رسم كنفرانس مشخصات فردي ام را مي خواند. از ايشون اجازه مي گيرم و شروع مي كنم. سالن تقريبا شلوغ است....

چند نفر سوال مي پرسند و با يكي دو نفر ايميل رد و بدل مي كنم و مي روم بيرون تا وسايلم را بردارم و با ماشين هاي هتل بروم حرم ...

**************

شب ... حرم ... خادم و شكلات ... غبار روبي و چاوشي ... و تازه يادت مي آورند كه شب تولد امام موسي بن جعفر است و تازه يادت مي آيد كه ... چقدر امام مهربون است كه سر بزنگاه دعوت مي كند ... ببين خدا كه از امام هم مهربون تر است مي تواند چقدر برايت خوب باشد و تو نمي داني ... و خستگي ها اشك مي شوند و مي ريزند بيرون ...

**************

بعد از شام توي هتل تصميم مي گيرم برگردم حرم. دو نفر از آقايان توي لابي صدايم مي زنند و ازم سوال مي پرسند. يكي دو نفر ديگر اضافه مي شوند. يكي شون كه كراوات زده است توي حرفمان مي پرد و مي پرسد شما مال كدوم دانشگاه بودين؟ ... آهان ... من فوق ليسانس دانشگاه فلان از استراليا و دانشجوي دكتري دانشگاه فلان تگزاس هستم ... اون وقت شما چند تا مقاله ژورنال دارين؟ ... آهان ... من 16 تا فرست آتر و 36 تا انادر آتر دارم ... راستي خواستم بگم يكي از عكس هاي پرزنتيشن تون عينا كپي يكي از عكس هاي اينترنت بود من دقيقا متوجه شدم! ها ها ها ... ضمنا اگه مايل بودين مي تونين فردا بيايين سخنراني من ... و كارمند هتل مياد بين جمع ما كه داريم در سكوت به اين آقا نگاه مي كنيم و اين مكالمه يك طرفه را قطع مي كند و به من مي گويد كه ماشين منتظرم است ...

**************

صبح است ... خيلي خوابم مي آيد. تصميم مي گيرم از حرم بزنم بيرون و بروم هتل استراحت. نهايتش اينه كه به بعضي از سخنراني ها نمي رسم...

به هتل كه مي رسم مي روم و روي تخت بيهوش مي شوم. دو ساعت بعد بيدار مي شوم و مي روم پايين. زمان پذيرايي تمام شده است و بخش دوم سخنراني هاست. كيف و برنامه سخنراني ها را توي اتاق جا گذاشته ام. مي روم نزديك ترين سالن و يك مرتبه آقاي كراواتي تگزاسي رو مي بينم كه داره اسلايد تشكرش رو نمايش مي ده ... بعد هم شروع مي كنه به يه سخنراني غرا درباره بي لياقتي ايران براي حفظ منابع نفتي و فرصت طلبي آمريكا براي به چنگ درآوردن پتانسيل ها و فرصت ها و كباب شدن جيگر ايشون به خاطر ديدن اين چيزها ...

براشون دست مي زنند و سخنران بعدي را معرفي مي كنند. خميازه مي كشم و چشم هايم را مي مالم. به خاطر گريه و بي خوابي حسابي پف كرده اند. هنوز خوابم مي آيد. ناگهان يك نفر مي گويد سلام! از جا مي پرم و مي بينم كه آقاي تگزاسي نشسته اند كنار من. جا مي خورم. مي گويد مي شه چند لحظه وقتتونو به من بدين؟ اخم هايم را مي كنم توي هم و مي گويم ببخشين الان نه. باشه يه فرصت ديگه. مي گويد زياد طول نمي كشد خواهش مي كنم چند لحظه تشريف بياورين بيرون ...

+ ادامه دارد ...

پ. ن:

listen to the rainmaker:

1 و 2

دوازده

divoonehkhuneh — Mon, 11 Feb 2008 06:53:18 GMT

۱. شده تصمیم داشته باشی بروی امامزاده صالح یه دفعه کارها جوری پیش رفته که سر از شاه عبدالعظیم در آورده باشی؟ یا برعکسش؟ دوستت طرف مقابلش رو "اسب" هم حساب نکند و راه به راه بگوید می خواهم فوق بخوونم بعد ناغافل کارت عروسی اش می رسه دستت و عطای فوق خواندن بهترین شاگرد کلاس دبیرستان می ماند به لقای خواجه حافظ شیراز؟ شده بخواهی بروی این وری اما دستی نامرئی همه افسارها رو می برد اون وری؟

۲. ولو کردند خودشون رو کف کارگاه و عین غاز قادقادکنان غیبت می کنند. یکی شون برمیگردد می گوید من که عمرا بروم کارگاه آشپزی مدرسه. آدم هر چی کمتر از این کارها بلد باشه بهتره. چیه؟ طرف رو پر رو می کند. (ها ها ها) این شوووور خواهرم دیگه گریه اش از دست خواهرم درومده (اینجا دیگه ولو می شود از خنده) یکی شون برمیگردد و من رو که بالای سرشون می بیند با دسته هویه محکم می زند توی پهلوی اون یکی و از پشت دندون های کلید کرده محکم می گوید: هیسسسسسسسسسس!!! چند سالشون باشه این جوجه ها خوبه؟ نهایتا ۱۳ سال!

۳. استاده که برمیگرده کشور خودش یکی از دانشجوهای ایرانی اش ازش می پرسد دیدیش؟ می گوید: باهوش بود و زیبا ...

۴. دکتر جاسبی تصمیم گرفته که بیاد پیش دبیرستانی ها. به یکی از جوجه ها اشاره می کنم. فرز می پرد و روباتش رو می گذارد جلوی پای دکتر. طرف یکه می خورد. بعد دوبار اجرای نمایش ژانگولر جوجه خروس های جیزقیلی جواب سوال رو داد می زنند زودتر از اونی که محافظ ها جواب رو بیخ گوش دکتر زمزمه کنند. بعد هم دکتر می زند پس کله یکی شون. به روی خودشونم نمی آورند که صدبار این روبات زبون بسته رو دیده بودند قبلا ...

۵. توی مسنجر گیرت می اندازد استاده. می گوید چند تا ایمیل باید بفرستیم تا جواب یکی شون رو بدهی؟ کیفش کوک است اما لحنش طعنه آمیز ... خیلی وقته که ازش بدم اومده است. خبر ندارد که راپورت ها رو دانشجویش پیش پیش بهم داده است. من و من می کنم که هنوز کارهای ارشدم تموم نشده و پینوکیو از گوشه اتاق غش غش می خندد.

۶. جوجه خروس ها دوره ام می کنن که خانوم پس کی؟ آهنگش رو گذاشتین خود فوتبالش کی شروع می شه؟

۷. شریف دیگه رسما کار همه مان را راحت کرده است. مدرک می دهد. فارسی! یک مدرک دیگه هم می دهد. انگلیسی! ریزنمرات می ده. فارسی! پنج تا! ریز نمرات می ده. انگلیسی! آفیشیال! پنج تا!همه هم توی یه پاکت. انگار دیگه از این به بعد اینجوری می خواهد مدرک بدهد. دیگه دانشجو لازم نیست خودشو بکشد واسه گرفتن ریزنمرات آفیشیال و تا نود هزار تومن پول دارالترجمه و پروسه قوه قضاییه و وزارت علوم و ... واسه ترجمه و تایید مدرک رو بدهد. همین جوری راحت الحلقوم و مفت و مجانی اون پاکت رو می دهد دستش و با نیش باز ازش خداحافظی می کند. دیگه داره رسما کاری می کند که دانشجوهایش بروند از این مملکت. استادم ترم یک بود که می گفت شریف شده تراول اجنسی! دانشگاه نیست ... پوزخندم می گیرد که دولت با دل خوش داره بهش از بیت المال بودجه می دهد و این هم داره دانشجو قاچاق می کند توی روز روشن ...

۸. نامه ای رو که از طرف دانشگاهی خارجی برام اومده رو پاره می کنم و می ریزم ته کیف. جوجه خروسم سرش پایینه و گرم به روغن کاری. یه دفعه در روغن با فشار دستش می پرد و همه روغن ها می ریزند روی میز و همه جا رو به گند می کشند. جا می خورد. می گویم عیب نداره و کهنه روی میز رو برمی دارم که تمیز کنم و یه دفعه از دستم می گیرد کهنه رو و می گوید بدینش به من! شما دستاتون کثیف می شود و شروع می کند تمیز کاری. ای الهی قربووووووونت بروم که غیرتی شدیییییییییی

۹. نمی دونم محیط چقدر روی آدم ها موثره. اما نمی فهمم عقده ای بازی درآوردن و سادیسم داشتن آدم ها رو. تجربه عینی اش هم اینه که شما کار اداری داشته باشی و به پست تون این تیپ آدم ها بخورند. البته توی محیط های خونوادگی هم می شود چشمه ای از این کارها رو دید. کاش می شد فهمید این عقده ها از کجا پیداشون شده که هر چقدر هم علمشون می کنند سیر نمی شوند ازش. بعضی وقت ها حس می کنم انگار طرف از این که تو اذیت بشوی آزار ببینی محتاج اون بشوی و مطیع حرفهای اون لذت می برند. انگار دوست دارند درد کشیدن طرف مقابلشون رو ببینند. جالب است که نگاهشون که می کنی می بینی که چقدر بدبخت و غمگین اند و همیشه حریص برای آزار و انتقام. انتقامی مثل آب شور بیخاصیت و عین شمشیر دو لبه. نمی فهمم این آدم ها رو. نمی فهمم ... عاقبتمان با این کارها چی می خواهد بشود خدا می داند

۱۰. شده بعضی وقت ها بروی سراغ کارهایی که ممکن است ته اش نتیجه ای نداشته باشد برایت اما در حین اون کار خیلی از چیزها برایت فاش شده باشد؟ انگار که خدا انداخته باشدت توی اون مسیر که رازهایی رو برایت باز کند از آدم ها و بعد آروم بکشدت از اون مسیر بیرون؟ شده از خدا بخواهی که ماهیت آدم ها رو به سرعت برایت فاش کند؟ کسی تا حالا سرعت عکس العمل خدا رو دیده؟ فاصله خواندن و اجابت کردنش را؟

۱۱. دو تا دعای خیلی خوب یاد گرفته ام: اول این که خدا آدم های خوب خودش رو سر راه آدم قرار بدهد و قدرتی رو عطا کنه که آدم "آدم های ناب و خوب" زندگی اش رو از دست ندهد. چه دوست باشند چه همسر چه آشنا چه همکار چه شاگرد چه ... بدترین خسران اینه که آدم ببینه که خوب ها سرو کله شان توی زندگی آدم پیدا شود و بعد ببیند که چطور داره خوب ها رو توی زندگی اش از دست می ده و اونها از چنگ اش به خاطر بی لیاقتی اش بیرون می روند بدون این که خودش بتونه کاری کنه ... و دوم ... می گذارمش برای یادداشت بعد که وقتی نوشتمش سنجاقش کنم به این یکی.

۱۲. عصر جدید عصر رشد است. عصر هورمون. جوجه هایت زودتر از موعد بالغ می شوند و حرف های آدم بزرگ ها را تکرار می کنند. آدم بزرگ ها زود پیر می شوند و روحشون رو می گذارند توی تابوت. عصر جدید عصر رقابت و مسابقه هم هست. تو همه چیز می دوند و با دست پس می کشندت و می زننت کنار که بتوانند زنده بمانند و بروند جلو و بتازند و بهت پشت پا هم می زنند. دنیای سیاست بازی. سیاست کاری. دنیای آدم های خودخواه. دروغ گو. منفعت طلب. جل و پلاسم رو جمع می کنم. قلموهایم رو از کمد دانشکده برمی دارم و می روم خونه. دنیای خونه هزار برابر از دنیای پرهیاهوی بیرون بهتر است و پر آرامش تر ...

۱۲+۱. دعای دوم: خدایا! وقت هایی که تنهایی ها به ما هجوم می آورند ... وقت هایی که هیاهوها خسته مان می کنند ... وقت هایی که نزدیک ترین آدم ها نا امیدمان می کنند ... وقت هایی که بنده آشغالی برایت هستیم ... وقت هایی که حتی با تو هم قهر کرده ایم یا در تو هم شک ... در کنارمان باش و از کنارمان نرو ...

۱۲+۲. خدایا از سرگردانی و چندراهی ها نجاتمان بده! در مسیری بگذارمان که باید ... افسارمان را در دست بگیر ...

۱۲+۳. به خاطر همه نعمت ها و داشتنی های خوب ازت ممنونم...

پ. ن: خودت باش! به اندازه کافی دیگران وجود دارد ...

والسلام ...

تسلیت

divoonehkhuneh — Fri, 01 Feb 2008 19:36:32 GMT

دوستان عزیزم

آقای محمد رضا جهانگیر

آقای محمد سجاد جوزدانی

خانم مریم بان

شوهر خاله عزیزم

تلخ ام و غمگین از فوت عزیزان تان!

تسلیت می گویم و از ته دل آرزو می کنم خانواده محترمتان دیگر رنگ غم را نبینند و ایشان در بهشت و در آرامش همنشین خوبان خدا باشند و دعاگوی شما ...

این نیز خواهد گذشت ...

صبور باشید صبور ...

برف (2)

divoonehkhuneh — Sun, 27 Jan 2008 09:25:18 GMT

روسری بزرگ سفید و سبز روی دوشم است. با ریش های بلند سفید.

تاپ تاپ از سینه تپه با چکمه های سنگین می دویم که برویم بالا و تا زانو توی برف و جیغ و خنده و پایم پیچ می خورد و چنگ می زند که بگیردم و با صورت می افتم توی برف ها ...

جیغ می زنم:« آی ی ی ... خیلی نامردی» و بابا قاه قاه می خندد که:« جوجه ای دیگه! جوجه!»

*********

از سفر برگشته ام و سرما خورده ام وحشتناک!

صدایم کاملا قطع شده است!

مانده ام با این وضع چطور بروم سر کلاس این جوجه های آپاچی!

+ ( به حالت عربده) وای خانوم کجا بودین این دو هفته؟ دلمون براتون یه ذره شده بود!!!

- ( به حالت لب زدن و پوزخند) آرررره جون خودتون!

گنده لات های کلاس کار رو آسون می کنن. در کمال چهار شاخی اونا هم مثل من ساکت می شن و می رن کمک جیزقیلی ها و مظلوم های کلاس داد می زنن سر آمفوترهای کلاس که ساکت باشن صدای من واسه آمادگی مسابقات و ... بهشون برسه و من که دیگه شاخ هام حسابی درومده می بینم که بعد از تموم شدن سخنرانی جبار باغچه بانی ام سی نفر جوجه آپاچی بدون هیچ جیک و پوکی ولو شدن کف کلاس به لحیم کاری و سفت کردن پیچ و مهره بدنه ... عین سالن مطالعه!!! آخر کلاس هم سوالی که اینجاشون گیرکرده رو می پرسن:« خانوم این کتاب کت و کلفت چیه گذاشتین تو کیفتون؟ اه ه ه ... بابا ای ول!»

نتیجه اخلاقی: کلاسی که همه معلم ها از دست شون عاصی ان و می خوان به هر ترتیبی جوجه هاشو رام کنن رو نباید توش گنده لات بازی درآورد! باید کلاه ریاست رو از سرت در بیاوری! رئیس شون کنی و بهشون مسوولیت بدهی! خودشون کلاه ریاست رو بهت پس می دهند ...

*********

برف همه جا رو پوشانده است. حیاط ها ... حوض ها ... و آدم ها را!

جایت خیلی خالی بود پیشم بابا ...