به اندازه پلك زدني مي شود تمام چيزهاي ارزشمند زندگي را باخت.

زنگ مي زد هميشه اين جمله توي گوشم. موقع خونه تكوني يا تغيير دكوراسيون اتاق هميشه عزاي اين را داشتم كه مبادا چيزهاي مخفي زندگي ام از دفترهاي خاطرات و يادگاري و دست نوشته ها بگير تا كاغذهاي هديه و ... بيفتند دم دست يا چشم كسي بهشان بخورد يا بي هوا ورقي بزنندشان و خط هايي را هم بخوانند .

و به همين دليل چيزهاي مخفي و ارزشمند زندگي ام باغي مخفي داشتند كه پيدا كردنشان در اتاقم اصلا آسان نبود.

اولين بار هفده سالم بود كه تمام چيزهاي ارزشمند زندگيم را يك شبه از دست دادم...

شبي از آخرين شب هاي اسفندماهي سرد بود و به هواي خونه تكوني تمام اتاقم را حسابي به هم ريخته بودند. باغ مخفي من هم كه در يك كارتون سبز رنگ مرتب چيده شده بود رفته بود پشت تخت تا سر فرصت برگردد سر جاي اصلي اش. آخر شب خسته و بيحال روي تخت افتادم و صبح كه از خواب بيدار شدم ...

باغ مخفي به گمان زايد بودن اش به همراه تمام آت و آشغال هاي خونه رفته بود سر كوچه تحويل ماشين شهرداري شده بود... تمام دفترچه هاي خاطرات از هشت سالگي به اين طرف، تمام حرف ها و پندها و دست خط هاي معلم ها و دوستان امارات و ايران، تمام هديه ها و يادگاري ها ... آن صبح مدرسه نرفتم و در اتاق را قفل كردم و تا شب سرم را توي بالش فرو بردم و بلند بلند گريه كردم و جيغ كشيدم ...

****************

صورتش را با دستهايش مي پوشاند و با بغض مي گويد:« دوستش دارم! تو اين چيزها را نمي فهمي!»

سرم را مي اندازم پايين.

« مي خواهم بروم پيش اش و بهش همه حرف و حديث ها و اعتراض ها را بگويم. همه سختي هايي كه كشيده ام... همه شب هايي كه به خاطرش تا صبح بيدار بودم ... همه مبارزاتم براي او ... همه تلاش هايم ... همه دردهايم ... مي خواهم بداند كه دارم تمام زندگي ام را به پايش قمار مي كنم و از دست مي دهم ... مي خواهم بداند كه بدون او مي ميرم ...»

لب هايم را مي گزم.

رويش را برمي گرداند:« حرف را بايد زد ... درد را بايد گفت...»

اشك هايم بي اختيار سر مي خورند:« خودخواه ... »

****************

اولين خاطره اي كه نوشتم را به خوبي يادم مي آيد. هشت سالم بود. صبح با عزيز جون رفته بوديم پاساژ القره و براي من و زهرا النگو هندي خريده بود. وقتي برگشتيم خانه با آب و تاب دستهاي لاغرمان را آورديم جلو تا به مامان ها نشان بدهيم و آنها هم بدون اين كه دست هاي لاغرمان كه تا نزديك آرنج از النگو پر شده بودند را ببينند سرمان داد كشيده بودند كه چرا ديشب مايوهاي خيس صورتي و بنفش را انداخته بوديم روي پيراهن سفيد بابا ها روي بند رخت؟

من و زهرا هم قهر كرديم و رفتيم توي اتاق و در را بستيم و تا ظهر گريه كرديم . بعد با هم دعوا كرديم و تقصير را انداختيم گردن همديگر و با هم قهر كرديم. خسته كه شديم كمي با النگوهايمان بازي كرديم. بعد من دفتري را كه براي درس رياضي خريده بودم را برداشتم و شروع كردم نوشتن. نصف بيشتر خاطره يك و نيم صفحه اي ام فحش بود و جای جای کلمات رد اشک های قلمبه ...

سرم را از پنجره مي آورم بيرون و داد مي كشم ابد كه مدت اش معلوم است. اگر راست مي گويي از امشب تا شب ای که ندانی کی می آید. اگر راست تر مي گويي يك صبح تا شب يا از آن تلخ تر و غير قابل تحمل تر يك صبح تا ظهر...