۲- گفتم حال خراب. بله من به شدت هر چه تمام تر و به طرز وحشتناكي معتاد موسيقي و رقص ام و كليد پريز اتاقم با ضبط يا اسپيكر و پاوركامپيوتر به شكل سري بسته شده است. از هدفون بدم مياد و دوست دارم حجم فضا از موسيقي با صداي خيلي زياد پر شود (برعكس شب ها).

اول وقت هاي خوب را بگويم بعد وقت هاي حال خرابي. رقص در لحظات شادي و تسكين لحظات خستگي ام خيلي موثر است. عاشق رقصم. تقريبا هر روز مي رقصم مخصوصا عربي و شايد دليلش آينه هاي زياد خانه مان باشد و از كلاس هاي رقص بدم مياد و اگر كسي ازم بپرسد كلاس رقص كجا رفته ام سركارش مي گذارم.

معتاد موسيقي ام و وقت هايي هم كه حالم خراب است جنون سرعت به اين اعتياد اضافه مي شود و هورمون یاکریم در من فعال مي شود. چه خودم پشت ماشين بنشينم و چه كس ديگري.

خلوت هاي من بسته به نوع حال خرابي اتاقم با موسيقي آرام، امامزاده صالح در سكوت، ماشين با سرعت بسيار بالا با موسيقي بلند است.

آخرين بار هم براي مداواي روح يك آژانس گرفتم از دانشگاه و به دروغ گفتم من بايد كمتر از يك ربع ديگه كامرانيه باشم و راننده هم نامردي نكرد و تمام مسير اتوبان را با پرايدش چنان لايي كشيد و عقربه چسبوند كه وسط هايش نگرانم شد و ازم پرسيد خانوم شما كه نمي ترسين من اينجوري رانندگي مي كنم؟ و صد البته كه جوابش را گرفت وقتي از توي آينه صورت خيس و سيم هاي بيرون زده از يقه پالتويم را ديد ...

دلم مي خواهد در حالي بميرم كه سرعت داشته باشم. چه در ماشين بر اثر تصادف ترجيحا در جاده اي سرسبز در خارج از شهر و چه در هواپيما در آسمان.

از مرگ آنتوان دوسنت اگزوپري نويسنده كتاب شازده كوچولو خيلي خوشم مياد. در يكي از پروازهايش گم شد و كسي هم پيدايش نكرد ...

۳- گفتم اشتباه . بله من به اشتباهاتم افتخار مي كنم و خوشحالم كه اشتباهاتم، هر چند بسيار بزرگ و سنگين، حماقت نبوده اند و خطا بوده اند. به همين دليل از اشتباهاتم فرار نمي كنم و مي پذيرمشان و باهاشان زندگي مي كنم كه هيچ وقت فراموششان نكنم و جلوي چشمم باشند. از گذشته ام اصلا شرمسار يا پشيمان نيستم و خيلي خيلي خيلي از زندگي و انتخاب هايم راضي ام. هزار بار هم بميرم و زنده شوم حاضر نيستم حتي يكي از تجربه هاي به ظاهر تلخ زندگي ام را تجربه نكنم. چون ديگر ايني كه الان هستم نخواهم بود و من از شرايطم راضي ام و از خدا ممنونم كه به من قدرت انتخاب داد تا با عقل ام يا دل ام اشتباه كنم و ارزش درستي ها را بفهمم. هر چند با درد و رنج بسيار زياد و طعمي تلخ ...

دنبال دوستاني هم بوده و هستم كه احمق نباشند. آدم هاي احمق و ضعیف و آدم هايي كه با گذشته شان مشكل دارند و زمان حالشان را هم صرف كلنجار رفتن با آن مي كنند حال من را به هم مي زنند ... آدم هایی که با دل شان بیگانه اند و ترسوترند برای عاشق شدن ...

۴- مفهوم عشق اول را كه ملت هي كردنش توي بوق و كرنا و باهايش آه و ناله مي كنند را هيچ وقت درك نمي كنم. عشق اول من برمي گردد به زمان ۵ سالگي ام كه مي خواستم با يكي از پسرهاي همبازي ام ازدواج كنم و توي همه عروس بازي ها من و اون عروس و داماد بوديم و هر دويمان در دعاهاي هر روزمان از خدا مي خواستيم كه با هم ازدواج كنيم و خب در ۸سالگي من را ريزريز هم مي كردند محال بود زنش مي شدم چون يك كاري كرده بود كه من ناغافل ديده بودم!!

يادش بخير تا چند سال پيش باغي توي دماوند داشتيم كه يه روز تابستون همه دوستانمان را دعوت كرديم آنجا تا دو سه روزي دور هم باشيم. اون موقع از عشق اول من يك سال مي گذشت!! پايين باغ، آن جايي كه بوته هاي تمشك تمام مي شد يك رودخانه بزرگ بود كه پسر ودختر هاي هم سن و سال من را بردند آن جا براي شنا و آب بازي و جاي همگي خالي يك دل سير عكس انداختيم. صد البته كه دخترهاي محجوب با لباس و پسرها هم بنا بر طبيعت جلوه گرشان با مايو!! با شكم هاي جلو داده و عضله و افه هاي شكارچي اي يا دنده هاي آفريقايي!!

الان كاسبي مناسب و آبرومندانه اي با سي دي عكس هاي اون موقع دارم و از همه شان دارم باج مي گيرم كه عكس ها را نشان نامزد يا همسرانشان ندهم!! آخر برنامه باغ و شنا در چندين نوبت اجرا شد...

 
۵- پنج دسته زن به نظرم ضعيف، وابسته، مشمئز كننده، منفور و پست اند كه هيچ وقت دلم نمي خواهد حتي براي لحظه اي تبديل به يكي از آن ها شوم و دوستانم را از بین آن ها انتخاب نمی کنم و آدم هایی از این جنس برای همیشه از دایره دوستی ام بیرون می روند:

يك – زن هايي كه به وسيله زيبايي ها و با سو استفاده و حربه زنانگي خودشان مي خواهند مردها را به خودشان جذب كنند. از اين زن ها و مردهايي كه فريب اين زن ها را مي خورند.

دو – زن هايي كه عشق را گدايي مي كنند. حتي به قيمت از بين بردن عشق هاي ديگر. از اين زن ها و مردهاي راحت طلبي كه زن ها را از سر تفريح يا نياز يا هر چيز ديگر وادار به گدايي مي كنند و معاوضه گر عشق اند ... زن های گدا و مردهایی که قلبشان قهوه خانه سرگردنه است ...

سه – زن هايي كه به عمد مردها را بازي مي دهند و خاطره مزخرفشان را براي آن ها باقي مي گذارند تا با ذهني اشغال شده و قلبي مجروح بشوند مرد زندگي زن از همه جا بي خبر ديگري.

چهار – زن هاي شوهر داري كه با پسرهايشان ازدواج مي كنند و بهشان مي گويم الاغ پرور. زن هايي كه به هر دليل از زندگي با شوهرشان راضي نيستند و با بي رحمي تمام سهم تربيتي خالي پنجاه درصد پدر را با زنانگي خود برای پسرشان پر مي كنند ( من مي گويم تهي كردن از مردانگي) و با محبت بي جاي صرف (خالي كردن از عقل ) آن ها را به خود جذب مي كنند و با گذاشتن بار همسري و زندگي روي دوش آن ها بدون آن كه پسرها بفهمند (باركشي) با آن ها ازدواج مي كنند و با بدترين نوع خيانت به شوهرشان، لذت چشيدن عشقي واقعي و آرامش در زندگي زن پسرشان را از او و آن زن مي گيرند. از اين زن ها و از پسرهاي ضعیف النفس شان.

پنج -  زن هايي كه در محيط هاي مردانه زنانگي خودشان را از ياد مي برند يا ضعف مي شمرند و پنهان مي كنند و تبديل به مرد مي شوند. زن هايي كه گريه كردن را ضعف مي دانند و از زيبايي و قدرت هاي منحصربه فرد زنانه شان راضي نيستند ... از اين زن ها و مردهايي كه زن بودن را ضعف مي دانند.

۶- پنج زن هستند كه ديوانگي شان را ستايش مي كنم:

يك – مادرم

دو – دکتر منيژه رهبر استاد درس فيزيك جديد و فلسفه علم ام در دانشگاه تهران كه زندگي شخصي (و نه علمي) پر از قماري داشته است و جان مي دهد براي معاشرت.

سه – ويدا زن امير قلعه نوعي كه زيباترين زنی (هم) است كه ديده ام. از دعوت كردن اش به صرف عصرانه و صحبت كردن با او پشيمان نمي شويد.

چهار – رويا پرستار دوران كودكي ام

پنج – هنوز پيدايش نكرده ام ...

۷- دلم مي خواست اولین خانه ام را خودم (یا همراه با همراه زندگی ام) توی جنگل مي ساختم و لذت ساختنش را مي چشيدم (می چشیدیم). اما قسمت نبود و كارگرها دارند اين كار را انجام مي دهند و البته نه توی جنگل. اميدوارم تا قبل از يلداي سال ديگر خانه تمام شود...

*************