از فیلم " اعتراض" بدت می آمد. می گفتی داستان و ساختارش ضعیف و بچه گانه است. اما من خوشم می آمد.

مخصوصا صحنه نیمه تاریک و آهسته جنگ خروس های لاری که با پنجه هایشان محکم می پریدند روی جثه دیگری و نوک های برآمده شان را در بدن یکدیگر فرو می کردند و پرهای به گوشت چسبیده در هوا تاب می خورد و خون هایی که در آن فضای مه آلود پاشیده می شد و آدمهای مست و لایعقلٍ عرق کرده ای که عین دیوانه ها عربده می کشیدند و دور میدان جنگ تلو تلو می خوردند...

می بینی احمق؟

وادارم کردی تا باز هم به خاطر تو تمام داستان ها را واقعی کنم و بیاورم جلوی چشمت تا از خواب بیدار شوی و حقیقت را ببینی، تا من را ببینی...

این بار کمی فرق داشت. نه من خروس لاری بودم و نه او...

**************

می دانی که جثه ام از خروس های مزرعه خیلی خیلی بزرگتر و قوی تر است. تمام حیوانات به سر من قسم می خورند.

یادت می آید وقت هایی که من کرم ها را از توی لجن ها بیرون می کشیدم و می گذاشتمشان زیر پنجه های قدرتمندم و با منقار بزرگم آن ها را تکه تکه می کردم و پرت می کردم جلوی جوجه ها، چقدر حالت بد می شد؟

می گفتی صدای ناله کرم ها را می شنوی.

بار اول که دیدی بیهوش شدی ... دفعه های بعد گریان و دوان دوان، راهت را کج می کردی و حاضر نبودی حتی نگاهم کنی ...

چه کار کردم؟ به خاطر تو، توی احمق، دیگر جلویت این کار را نکردم. می گذاشتم شب ها. وقتی که خواب هستی...

از همه پرنده های مزرعه بزرگتر و قوی تر و زیباتر بوده و هستم. راستش خودم هم هنوز نفهمیده ام که چه هستم و چرا باید این قدر در مقابل تو و افکار کج و کوله ات صبر به خرج می دادم؟

تو می خواستی دنیای مزرعه را عوض کنی ... هه ... کوچولوی ساده دل من!

چقدر تلاش کردم تا واقعیت ها را نشانت بدهم و رویاها و ایده آل های ذهنی کوفتی به درد نخور را از سرت بیرون کنم. تمام داستان های مزخرفی که خوانده بودی را پا به پایت خواندم و واقعیت حقیقی شان را به تو نشان دادم ... اما توی کور ... توی کر ... توی احمق ...

**************

از فیلم "اعتراض" حالت به هم می خورد. اما من بر عکس تو خیلی هم دوستش داشتم. مخصوصا صحنه جنگ را...

این بار کمی فرق داشت...

شب هفتم سفر بود. نه من خروس لاری بودم و نه او...

جثه من هزار برابر از او بزرگتر بود. ظریف و شکننده به نظر می رسید. پشت اش به من بود و داشت علف های وحشی جمع می کرد. از آن هایی که معمولا بال یا بدن زخمی پرنده ها را با آن ها می بندند.

می دانی که من همیشه منصف بوده ام. در حق تو و بقیه...

در سکوت به او خیره شده بودم و صبر کردم تا کارش تمام شود. وقتی که برگشت ناگهان فضای جنگل در آن عصر دلگیر نیمه تاریک و مه آلود شد ... 

.

.

.

.

**************

به استعدادهای نهفته در ذات بشر ایمان دارم. استعدادهایی که سر بزنگاه شکوفا می شوند و تو را از خودت هم متعجب می کنند.

من در آن صحنه با کمال شگفتی و به تنهایی تمام نقش ها را برایت بازی کردم. نقش تک تک آن آدم های مست و عرق کرده دور میدان را که تلو تلوخوران و دیوانه وار عربده می کشیدند...

نقش خروس خشمگینی که چنگال های بزرگش را در بدن خروس دیگر فرو می کرد و با منقار برآمده اش پرهای چسبیده به گوشت را می کند و در میان قطرات خون در هوا پراکنده می کرد ...

نقش خودم را که در میان لجنزار ( و این بار در میان علف های سبز وحشی) کرم های خاکی ( و این بار او) را تکه تکه می کردم و پرت می کردم این طرف و آن طرف ...

نقش منجی تمام ایدئولوژی هایی که اجدادمان از زمان های دور سینه به سینه برایمان نقل کرده بودند و مانند هفت فرمان ملزم به اطاعت از آن ها بودند همه کسانی که می خواستند زندگی کنند و بزرگ شوند ...

نقش کسی که نمی دانی چقدر دلش می خواست چشم های کور تو واقعیت دنیای حقیقی را ببیند و نمی توانست به جز چشم های خودش، چشم های دیگری را ببیند که در آن ها "تو" باشی. چون اگر می دید دیوانه می شد و خون جلوی چشمش را می گرفت...

تقصیر من نبود. تقصیر خودش بود که وقتی برگشت و از میان علف های وحشی من را دید در چشم هایش "تو" را دیدم و یک آسمان را...

 از همان آسمان ها که وقتی در مزرعه باران می گرفت و همه پرنده ها دوان دوان زیر بوته ها مخفی می شدند تو می رفتی بالای تپه و سرت را بالا می گرفتی و به آن خیره می شدی ...

صحنه من و او تفاوت دیگری هم داشت. من صدایی شنیدم... صدای او را ...

بر خلاف صحنه های هزارباره و روزمره لجن زار و خیلی زودتر از آن چیزی که فکرش را می کردم فیلم تمام شد و من ماندم و هزاران تکه پر و گوشت سفید و سرخ و لخته های خونی که روی شکسته های آینه ای که برایت فرستاده بودم افتاده بودند ...

دیگر چشمی به جز چشم من نیست که در آن "تو" باشی احمق کله شق ِ کله خر! چشم هایش را هم گرفتم ... همه چیزش را ... دیگر همه چیزٍ این داستان تمام شد ...  

 **************

درس پنجم سفر: « معلم پروازت کشته شد ... قبل از آن که پریدن را یاد بگیری ... دیگر تنهای تنها شده ای ... برگرد!!!»