و روزهایی طلایی نه مثل بقیه روزهای خدا رسیده اند...

۱. اول از همه نشان می دهد که پول نفت را سر سفره آوردن و رفاه مردم مستضعف کشور را تامین کردن یعنی چی. چون افتتاحیه بازی ها را بسیاری از کانال های اروپایی به دلیل لوس بازی ژرمن ها برای فروش به قیمت گزاف نمی خرند و برای مردم شکم سیرشان پخش نمی کنند و در عوض کانال های عربی غوغا می کنند و کل مراسم را پوشش می دهند. با این حال از ایرانی ها خیلی عقب ترند چون حق پخش همه بازی ها را نخریده اند و می توانی قمپز در کردن ایران را برای پخش بازی ها درک کنی. تقریبا جزو معدود کشورهایی هستیم که تمام بازی ها را به شکل مستقیم خریده ایم و در حالی که روی صندلی چرخدار لم داده ایم قیچی دست می گیریم و بسیاری از صحنه های مربوط به تماشاچی های بازیها را حذف می کنیم. واقعا دلتان می آید که نعمت بی زبان خدا که یورونیوز و اسپورت دش و آرت ها و  دوبای اسپورت برایش له له می زنند را اینجوری بریزید سطل آشغال؟ قول می دهیم جنبه داشته باشیم! حتی سر بازی های مکزیک و برزیل! پول نفت را حرام نکنید تو رو خدا!

۲. افتتاحیه المپیک بود که گیر دادیم که باید حتما ضبطش کنیم و سفارش از بقیه برو بچی که ماهواره نداشتند هم گرفتیم و خوش و خرم جمع شدیم دور هم و نوار را چپاندیم توی ویدیو با ضبط فشرده و چشمتان روز بد نبیند.

سوال: سطح مقطع یک جفت کفش معمولی را حساب کنید. آنگاه مساحت یک استادیوم ورزشی تقریبا بزرگ که می توانید در آتن تصور کنید( از گوگل ایمیج هم کمک بگیرید). داده های فوق را تقسیم بر یکدیگر کنید! عدد حاصل تعداد آدم هایی بودند که در عرض چهار ساعت و نیم تک به تک جلوی دوربین به شما لبخند زدند و شکلک در آوردند و پرچم به دست و رقص کنان رژه رفتند و آنقدر تو مدل لباس و آرایش و مو توانستی در بیاوری که تقریبا به حالت تهوع افتادی و خب البته کاملا طبیعی بود که وقتی نوبت رئیس کمیته المپیک رسید تا برای پانزده دقیقه سخنرانی کند تصمیم بگیری که ویدیو را با پا خاموش کنی. از حق نگذریم که نیم ساعت اول مراسم فوق العاده بود و برازنده یونان.

امیدوارم دیگر هیچوقت آلمانی جماعت چیزی را افتتاح نکنند. چون شکوه اش را نابود می کنند...ما امسال هم بساط افتتاحیه ضبط کنی داشتیم...

۳. می گویند ایرانی جماعت که آدم نیست جایی برود. بی خودی برنامه هایمان به هم می خورد. خیلی بهش لطف کنیم کارهایش را به شکل پوستر توی کنفرانس پذیرش کنیم. این اتفاق تو کنفرانس موسسه نانو مواد اروپا و نانو در هندوستان می افتد. دکتر بیت الهی کفری می شود و به چرمن های کنفرانس میل می پراند و کلی می توپد. چرمن ها هم گردن کج کرده می گویند غلط کردیم. اورال ها را تجدید نظر می کنیم. خاک بر سرشان!

صبح جمعه است و ابسترک را جمع و جور می کنم. هنوز سر قضیه سانفرانسیسکو و فرانسه و هند کفری ام. با این حال توی قسمت نوت برای چرمن نمی نویسم که لطفا با دید صرفا علمی و نه سیاسی ابسترک ارزیابی شود. فحش می دهم به هفت جد شان و ترجیح می دهم منت اجابت این جمله سرم نباشد. بخش مربوطه را خالی می گذارم و می فرستم... ده ساعت تا افتتاحیه باقی مانده است ... ایمیل دانشگاه را باز می کنم. نانویورپ مقاله را برای سمپوزیوم سپتامبر پذیرفته است. اورال!!!!

۴. منکر هیجان اش نشوید. نمی دانید وقتی که پرچم ایران آمد توی استادیوم چه حالی پیدا کردیم. از آن جالب تر وقتی که جایگاهش طوری بود که از هر زاویه ای توی کادر دوربین بود. در کنار بقیه کشورهایی که هشت سال برایمان کلاس گذاشتند. تحقیرمان کردند. پز دادند و هزار و یک جور بلا سرمان آوردند. حالا روی مبل لم می دهیم و خودمان را کنار بقیه می بینیم. حس غرورش دیوانه کننده است. حتی اگر همه بازی ها را ببازیم مثل عربستان جلوی آلمان تحقیر نمی شویم! ما هیچ وقت تحقیر نمی شویم! حتی اگر فوتبالیست هایمان آنقدر بدوی باشند که تریاک را با مشروب با هم بخورند و دچار حمله مغزی شوند باز هم تحقیر نمی شویم! ما باهوش ایم! دقیقه نودی هستیم! اصلا با این غیرت های خرکی ای که دقیقه نود شب های امتحان یا آخرهای ددلاین های کاری یا در فوتبال بزن بهادری مان پیدا می کنیم حال می کنم! لنگه ما هیچ جا پیدا نمی شود! کثافت ترین ایرانی هم ناسیونالیست می شود این دم فوتبالی! توی این جام طلایی ... فکرشو بکنین! بعد از آن همه خون دل خوردن و له شدن جلوی عمان و همه برادران مسلمان حالا پرچم ما کنار بقیه پرچم ها در حال رقصیدن است ... خوش به حال آن هایی که آلمان اند الان ...

حالا روی کاناپه لم می دهیم و به همه کسانی که توی کنفرانس های علمی و مجامع سیاسی و هزار جای دیگر توی سرمان می زدند و تحریم می کردند و تحقیر می کردند و هزار انگ مسخره می چسباندند و سگ کشورهای دیگر را به آدم ایرانی برای ویزا دادن ترجیح می دادند پوزخند بزنیم و دماغمان را بگیریم بالا و با انگشت زمین فوتبال را نشانشان بدهیم! جنگ اصلی روی چمن هاست ... چمن های سبز! اینجا نمی توانند جلوی ما و پرچممان برای ورود به ورزشگاهی که همه دنیا در آن جمع شده اند را بگیرند.... حال می کنم ... حال می کنم ... حال می کنم ... با خاصیت فوتبال حال کنید ...

۵. یاد بچگی هایم می افتم و عشق ام به ایتالیا. سرگذشت روبرتو باجو را که خواندم عاشق اش شدم. فوتبالیستی که وقتی به بیست سالگی نرسیده بود مریضی بدی می گیرد و یک بودا رها بخش اش می شود و از آن به بعد بودایی می شود و بلندی موها و کلنجار با خانواده و ازدواج اش و ... همه و همه بر سر یک اعتقاد قوی شکل می گیرد. یاد وقت هایی که پوسترهای ایتالیا و روبرتو باجو و دینو باجو و جان لوکا پاگلوکا و پائولومالدینی را با خون دل می خریدم و مخفیانه به در کمدم می چسباندم. یاد جام جهانی ۹۴ می افتم و هیجان بازی ایتالیا و نیجریه و روبرتو باجو و آن بغل پا ... یاد آن پنالتی سوخته در فینال و روبرتو باجو و آن شوت ... یاد الان ام می افتم و عشق ام به انگلیس و اسپانیا ...  نوستالژی خون آدم این دم فوتبالی می رود بالا حسابی.  فوتبال مرگ و زندگی است! مایک ویوین فوئه آفریقایی را یادتان بیاد که چطور در زمین فوتبال مرد... خدایا ما را از هیجان و اعتقاد بکش! خدایا ما را بکش!

جلسه معلمان مدرسه است. نوبت من که می رسد جلوی همه معلم های سابقم که گوش تا گوش نشسته اند و دیسیپلین وحشتناکی دارند سرفه می کنم و می گویم چه معنی دارد روزنامه ورزشی را از زیر میز بچه ها در می آوید و از کلاس می اندازینشون بیرون؟ چه بی سلیقه! چه احمقانه ... اصل برنولی را فقط تو فوتبال می شود درس داد! روبرتو کارلوس یا رونالدینیهو یا بکهام عزیز را بیاورید جلوی چشمتان! شوت های کات دار یاد بچه ها بدهید! فیزیک یعنی این ن ن ن .... فیزیک عین فوتبال است!

فردای افتتاحیه تو دفتر مدیر می گویم دلم نمی آید سال دیگر به بچه ها فیزیک درس بدهم. سرم خیلی شلوغ شده است و دلم نمی خواهد به فیزیک شان گند بزنم. می دانم که دلم بدجوری برای بچه ها و تیم هندبال و فوتبال تنگ می شود ... خدایا کسی به فیزیک و فوتبال شان گند نزند. اشتراک خبر ورزشی را هم قطع نکنید تا بچه ها زنده بمانند ...

۶. بازی ها شروع شده است ... هیجان را تجربه کنید ... استرس و لبخند و اشک را بسازید ... دیوانگی و تعصب محض را تولید کنید ... باور کنید از شبیه سازی یک زندگی ایده آل و سراسر شور در این یک ماه پشیمان نمی شوید ... خیلی تحقیر شده ایم تا به این جا و به این شرایط عالی برای همه کار برسیم ... با آدمک های سرخوش جامی که یک دنیا را سر کار گذاشته اند بخندید و گریه کنید و  و قدرش را بدانید که یک ماه بعد گرد مرگ و یکنواختی و کسالت قرار است همه جا پاشیده شود! معطل چی هستید؟ امتحانا را هم که انداختند جلو به افتخار جام .... جام ... کی هستی تو ای جام که همه خاطرات لعنتی و عزیز ما را زنده می کنی؟

۷. مقاله جامعه شناسی سلیقه های فوتبالی در ایران نوشته امیر پوریا را از دست ندهید. تیم محبوب تان شخصیت درونی تان را نشان می دهد. البته کاملا علمی نیست اما تا حدی می شود رویش حساب کرد. شیخ عماد شاید متدهای بهتری بلد باشند.

۸. این بازی حالا حالا ها ادامه دارد...