2. سفرم خیلی کوتاه و در عین حال به طرز وحشتناکی پرکار بود. توی سالن انتظار فرودگاه نشسته بودم و روبرویم دیواری بزرگ و شیشه ای که باند فرودگاه در آن در تاریکی محض فرو رفته بود. چیز زیادی به نیمه شب باقی نمانده بود.

یادم آمد که صبح زود کنار دریاچه یخ بسته و رنگ شده با برگهای پاییزی چنارهای قد بلند و بیدهای مجنون، به یکی از عزیزترین دوستانم تلفن کردم و از او خواهش کردم که به جای من برود زیارت کسی که چند سالی می شد با منت کشی هم من را نمی طلبید...

یادم آمد آن هفت دوری را که دور میدان سراسر شور زده بودم. اصفهان و یزد سرزمین عشق اند. طرح ها، اسلیم ها، پیچ و تاب های خیال در رنگ های فیروزه ای، سبز ، سرخ،... بناهایی که به انگیزه شور و عشق ساخته شده اند و بس ... حرارت سوزان، کویر، مرکزیت، قدرت... اصفهان و یزد را اصلا نمی توان نادیده گرفت...

یادم آمد آن هفت دوری را برای خرید رهاترین، آرام ترین، پرشورترین، زیباترین، عزیزترین، پر غوغاترین و پرسکوت ترین طرح اسلیم،  هفت دور را در اوج خستگی و واماندگی جسمی دور میدان امام طی کرده بودم... هفتاد دور را در هفت طبقه آسمان... و تحمل هفتصد سال نوری فاصله ام از مرهم و  زخم در خیال انگیزترین و کودکانه ترین بزرگی ها و در با طراوت ترین بخش های روحم ...

یادم آمد چند سال پیش هم برای زیارت آن کس در مشهد هم هفت دور را دور او طواف کرده بودم و تمام حیاط هایش را دیده بودم و عبور کرده بودم و گذشته بودم...

پرواز تاخیر داشت، بارم زیاد بود، خوب شد که از میدان امام اصفهان تاکسی دربست گرفته بودم، شام نمی خواستم... سه تا اسپرسو خوردم و چمدانم را روی یکی از صندلی ها گذاشتم و خودم به دیوار شیشه ای بزرگ روبرویم که در آن هواپیماها در باند تاریک آرام گرفته بودند خیره شده بودم. سالن خلوت بود. بغض غریبی گلویم را چنگ زد. دلم تنگ بود. تلفن کردم به دوستم. به جایم رفته بود حرم...

3. کلاس اول دبیرستانی ها بود. غافلگیرانه دختر ها گیر داده بودند که راهی برای شاد کردن شان پیدا کنم و شادشان کنم. با نمره اضافی و مانتو مقنعه درآوردن و جوک تعریف کردن و جفتک چارکش تو حیاط و کیک بستنی خریدن از قنادی و ساز زدن و سینمای نزدیک مدرسه رفتن و کوهنوردی و ... هم حال نمی کردند. ازشان وقت خواسته بودم. هفت روز. روز هفتم رفتم سر کلاس شان و تا گفتم عشق، کلاس پر از بغض شد....

4. محبوب الکی شب تو چت گیر داد که کره خر! خر نشوی ها؟! رزومه کوفتی تو برایم بفرست تا نوامبر کارهایت را جفت و جور کن بیا اینجا. بار اولت که نیست. مگه چی شد اون دفعه که امارات نماندی. هشت سال است. اون مسخره هم تا روز قیامت هی برود این ور و اون ور بله برون اش را به هم بزند. چقدر خر است این محبوب.

5. مادرش که از در می آید تو می بیند که چشمهایش سرخ است. بغض می کند و می گوید کی است که دسته گل من را به این روز انداخته است؟ می گوید او کاری نکرده است می گوید دوستش داری؟ و او به این فکر می کند که  چه چیز بزرگی را دارد به او تحمیل می کند. به دروغ گفت نه! گفت پس دیگر دورش را خط بکش گفت باشد! به راستی خط کشید... حالا بپر! یالا بپر پرنده آزاد! 

دفتر را می بندد و می گوید داستانتان خیلی قشنگ است. تا تابستان ببریمش واسه چاپ خوب است. غلط کردید آقا! فقط داستان تایتانیک به درد چاپ می خورد....

بپر! بپر! بپر....در سکوت... در پوسته تنهایی ات....تنهایی ات مال خودت...

6. دخترهای سوم پریدند تو آزمایشگاه و در را محکم کوبیدند به هم. با شیطنت گفتند خانم روز سپندار مذگان تان مبارک! من هم چشمک زدم و گفتم مال شما هم مبارک! همه بلند بلند خندیدیم....دماغ همه مان دراز شد!! یکی اون وسط ناگهان بی صدا بغضش شکست، محکم زدم تو دهنش و گفتم خفه شو احمق بی شعور! خفه شو! خفه شو! خوشبختانه هیچ کس ندیدمان و چیزی نشنید!

7. چهارشنبه 14 دی ماه هشتاد و چهار. حرم امام هشتم شیعیان طبقه پایین.

ذهنم مرا بدین مکان فرا خوانده اما روح و روانم از آن اینجا نیست.

نظاره کردن مردمی که تسکین دردهاشان را در اینجا می جویند برای خود عالمی است.

دقیقا امشب .....

در چنین شبی است که برای دوستی همانم که او خواست و چنان کنم که او گفت. آمده ام که یاد کنم آرزوهایش را شاید که امیدی نو بیافریند.

اما از خود برایت می گویم.

آرزو می کنم برایت جسارت را که بشکنی هر آنچه به رخوت می خواندت و آرزومندم " نگاه" را که ببینی هر آنچه نادیدنی است اما واقعی است.

به استواری می خوانمت سخت باش چون کوه و ملایم باش چون نسیم.

به عشق نمی خوانمت نه! به درک می خوانمت درک پویایی زیبایی و تحول را.

شاد باشی همیشه که شادی اشارت ماست.

بدرود...

دخترها احمقند به چند دلیل:

1. هانیه شروع کرده بود از دوهفته پیش اصرار که یکشنبه بیا با هم برویم خرید واسه رضا و اول برویم پاساژ ... و بعد پاساژ ... و بعد واسه کارت فلان جا! یکشنبه هم با پریشانی و بغض تلفن می¬کند که دانشگاه گرفتار استاد عوضی اش شده و الهی قربونم برود و خودم تنهایی بروم و سلیقه ام معرکه است و فدایم شود و بوس و چیپس و نهار و سون آپ و کارت اینترنت! و من هم گفتم باشد!!

2. پاساژ ...! 4 طبقه اش انگار مغازه ها شغل عوض کرده اند. عروسک¬های جفتی قلب دار و شکلات!!! عجب جک و جواد هایی پیدا می شوند! تظاهرات 22 بهمن و تحریم هسته ای هم به شکل کاملا فمینیستی منتقل شده بود آنجا. دریغ از یک دونه پسر!

3. قیمت ها 4 برابر! دخترها هم در پرداخت بی کم و کاست با کلاس! به امثال تو هم یک قران تخفیف نمی دهند. هانیه گفته ماکسیمم ... تومان! دلم می خواست می آمد و درجا دهنشو می بست!
توصیه شغلی: هر پسر قزبیتی برود عروسک فروشی باز کند! هم خشگل می شود، هم خوش برخورد، هم معاشرتی هم پولدار! تازه کلی هم دوست و رفیق پیدا می کند.

4. بهش تلفن می کنم و می گویم آخه خنگ خدا! آدم که به نامزدش عروسک نمی دهد. می گوید نه بابا مگه چه خبره؟ اگه اون از اینکارها نمی کرد من عمرا به صرافت می افتادم. می گویم خاک بر سرت با آن ذهن مریض ات! هر هر می خندد. می گویم آخه عروسک به چه درد یک پسر می خورد؟ باز اگر دوست پسرت بود صبح ازت می گرفت و می بوسیدت و عصر کادوی ولنتاین می داد به یکی دیگه! غش می کند از خنده و فحش می دهد. می گویم من از این خر و میمون ها خوشم نمی آید. می گوید قبولت دارم. می گویم هر چی دلم بخواهد می خرم اون ماکس و مین ات هم بخورد تو سرت! می گوید الهی قربونت بروم. چیزی نمی گویم. سر حال آمده است...

5. حالا با خیال راحت و آزادی کامل می گردم و چیزهایی را که دوست دارم توی ویترین مغازه ها تماشا می کنم تا بهترین شان را انتخاب کنم. ناگهان بغضم می گیرد...

6. کادوها را که می گذارم جلویش. می پرد و بغلم می کند و می خندد. لبخند می زنم و می گویم جمع کن بساط ات رو...

1. سال به سال فرق می کند. شکل اش. مفهوم اش. تفکراتی که راجع به اش وجود دارد. وبلاگ ها و سایت های مختلف را که میگردی می بینی که هر کس از دریچه نگاهی که دوست داشته به آن نگاه کرده است. این به خودی خود بد نیست. اما مشکل از آنجا شروع می شود که برای قبولاندن دیدگاه خودشان به جای دلیل و منطق آوردن دیدگاه های دیگر را می کوبانند. اکثرا اهل جدل شده ایم به جای مباحثه. عادت کرده ایم که هر موضوع با ربط و بی ربطی را بچسبانیم به هم تا مثلا زور حرفمان را بیشتر کنیم اما بگویی برای حرف هایمان و افکارمان در آن موضوع چقدر خوانده ایم، تحقیق علمی کرده ایم، وقت گذاشته ایم، اصولی جلو رفته ایم و با استراتژی، عین بز اخفش لال مونی می گیریم! فقط همه چیز را له کنیم تا خودمان بایستیم نوک قله تا همه ببیننمان!!!! بیچاره امام حسین این وسط که اینقدر خوراک ما روشنفکر ها شده است! اهل مباحثه نیستیم و نیازی نمی بینیم که یاد بگیریمش. غرورمان هم اجازه نمی دهد جدل ها را تمام کنیم. کاش این محرم هر چه زودتر گورش را گم کند و برود پی کارش تا یک سوژه دیگه واسه نشخوارکردن ما روشنفکر جماعت آپ دیت شود!!! آقا عجب الاغ هایی شده ایم...

2. عصر است. کنار میدان قدس ایستاده ام و ذهنم خسته است. سوار تاکسی می شوم. پسری که جلو نشسته مشکی پوشیده. مثل راننده. راننده دارد با موبایل حرف می زند. فحش می دهد. شیشه پنجره را می دهد پایین و تف می کند. گوشی را قطع می کند و به پسر می گوید: « دختره...!!! ....( پشیمون شدم بقیه شو نمی گم) » پسر زیر لب چیزی می گوید و دستش را توی هوا تکان می دهد و رویش را بر می گرداند. وسط های فرمانیه پیرمردی دست تکان می دهد. راننده پایش را روی ترمز می کوبد. پیرمرد با طمانینه سوار می شود و بلند می گوید: «سلام به پسرهای گلم!» راننده دنده عوض می کند:« علیک سلام» پسر کناری آرام جواب می دهد. درویش عصایش را کنارش جا به جا می کند و می گوید به به عجب برفی آمده است شماها اسکی نرفته اید هنوز؟ پسرها چیزی نمی گویند. نگاهم روی موها و ریش های یکدست سفید و لبخند او خیره مانده است. درویش دست توی جیبش می کند. رویش را بر می گرداند طرف من و بلندتر می گوید:« بیا دخترم، فقط همین یکی مانده است. توی حسینیه همه اش را دادم به جوونا!» پسرها ناخودآگاه بر می گردند. نگاهم روی پلاکی که اسم "الله" یک سمت و "و ان یکاد" سمت دیگر حک شده و روبرویم از انگشتان درویش تاب می خورند خشک می شود.
راننده می گوید: خب تعریف کن. اوضاع چطور است پدر؟

۳. پدر من کسی بود که به مرگ صبر مرد.... (امام سجاد)

۴ و ۵ و ۶. گفتنی نبودند

۷. می گویند امام حسین بر عکس بقیه اصلا سریش نیست. همه را رها می کند و آزاد آزاد می گذارد تا خودشان تصمیم بگیرند که بمانند یا بروند. خودش هم راهش را می کشد و می رود و بدون اینکه به عقیده کسی کاری داشته باشد همه را دوست دارد و می بخشد و می گذارد و می رود... شاید بهتر باشد تا محرم سال دیگه یک کنفرانسی میزگردی بحثی چیزی بگذاریم که اصلا ماندن یا رفتن و این چرت و پرت ها ارزش وقت گذاشتن و فکر کردن را دارد یا نه؟ تحجر داری است که همه الان باهاش به راحتی کشته می شوند. موضوع بحث را بگذارند "دار" شاید ارزش وقت گذاشتن را داشته باشد...

عنوان پست: در و دروازه قلب

همه قلبهاي دنيا دري دارند كه باز و بسته بودنش تاثير عجيبي بر سرنوشت اين احساسات آتش گرفته مي گذارد.

در قلب بعضي ها هميشه باز است.آنها براي رفت و امد باد و باران به قلبشان از كسي بليت نمي گيرند.اين رفت و آمد كه زياد شد ديگر نمي تواني بفهمي چه روزهايي قلبشان ابري است و كي در آن توده مه آلود باران مي بارد.

اما بعضي ها هم هستند كه اين در را سال تا سال باز نمي كنند.آنها كه خيلي در اين راه سخت گيري مي كنند...اينها نمي دانند چطور بايد از يك غروب خاكستري لذت برد و چگونه مي توان تا بيرون آمدن خورشيد بيدار ماند....

اما كسي را مي شناسم كه در قلبش را يكبار باز كرده و همان يكبار چنان مهماني با شكوهي دو نفره اي راه انداخته كه بعد از گذشت بيست و پنج سال هنوز نمي خواهد كسي را به اين ميهماني راه بدهد.نه فرهاد است و نه مجنون و نه هيچ افسانه و اسطوره ديگري.يك مرد ميانسال با سبيل هاي پر پشت و چشمهاي روشن.

پدرم را مي گويم...........

"اول دی ماه هشتاد و دو"

مامان خیلی حرف ها برای گفتن دارد برایم...

این امتحان های لعنتی کی تمام می شوند؟!

جوجه كلاغ زشت!

ديروز از آن روزهايي بودكه بينهايت از خودم متنفر شدم. اينكه مي‌گويم بينهايت نه اينكه تعارف باشد يا بيهوده كلمه خرج كردن. نه! بينهايت يعني بينهايت به معناي واقعي‌. از خودم لجم گرفت. دلم مي‌خواست سرم را محكم به ديوار بكوبم و بكوبم بكوبم تا ... بميرم. به همين سادگي. به همين دشواري.

الان اما هيچ احساسي ندارم. هنوز با اين همه اگر كاري نداشته باشم و بگذارد اين مادر، تا لنگ ظهر مي خوابم و وقتي بيدار مي شوم باز هيچ تفاوتي بين آن روز و روز قبلش احساس نمي‌كنم. هنوز به ماهرانه‌ترين وجه ممكن درس نمي‌خوانم و عمر بيهوده را تلف مي‌كنم و وقتهايم را كه سراسر باطل و اضافه است مي‌كشم. هنوز چايي را داغ و سنگين مي خورم. هنوز ماكاراني را بيشتر از آبگوشت دوست دارم. هنوز از ليموشيرين بدم مي‌آيد. هنوز هم شبها خودم را به فراموشي مي‌زنم تا مسواك نزنم و اگر همه خوابيده باشند و ته جيبم سيگاري مانده باشد ده دقيقه از عمر خودم را كم مي‌كنم. هنوز از خودم لجم مي‌گيرد. هنوز معلوم نيست كي به خانه برمي‌گردم و هنوز هم خوابم مي‌آيد، بيست چهار سال است كه خوابم مي‌آيد.

دارم مرد مي‌شوم. چه احساس غريبي است مرد شدن. مثل اينكه بخواهي تنهايي به سفر بروي. بي هيچ زاد و توشه‌اي به ديار غريبي مملو از خطر. شروع كرده‌ام –نمي‌دانم و يادم نيست از كي-ورق‌هاي  دوران كودكي را مچاله مي‌كنم اما دلم نمي‌آيد پاره‌شان كنم. آخر مي‌دانيد مردها نبايد كودكانه رفتار كنند. همه رنگ‌هاي سبز را هم دارم تيره مي‌كنم. شايد خاكستري شايد هم سياه. آخر رنگ سبز رنگ جلفي است. مردم چه مي‌گويند. به آدم مي‌خندند. مگر مي‌شود مرد باشي و هنوز رنگ مورد علاقه‌ات سبز باشد!

مادر دارد كودكي‌ام را به زور و با تقلا از دستم مي‌دزد. دلم مي‌خواهد فرياد بزنم: من كودكي‌ام را دوست دارم، اما او مرد مي‌خواهد. او سهم خودش را مي‌خواهد و من سهم خودم را. مردها موجودات خوشبختي هستند، اين را مادر معتقد است.  اما من كودكي را دوست‌تر دارم. مردها باوقار راه مي‌روند و با ادب سلام مي‌كنند اما من دويدن را دوست دارم و گستاخي را و لذت ناب سلام نكردن به هر كس كه از او بدم مي‌آيد. مردها پس از يك روز تلاش براي خوشبختي روي مبلهاي راحت لم مي‌دهند و چايي آماده مي‌نوشند تا خوشبختي مهوعشان را داغ داغ كه نه براي سلامتي مضر است و نه تلخ كه با دو سه حبه قند بنوشند. اما من ، اما من دوست دارم چايي را خودم دم كنم بعد داغ داغ و تلخ تلخ بي هيچ شيريني و اسانسي از خوشبختي هورت بكشم. مردها وقتي مردي را مي‌بينند كلاهشان را برمي‌دارند و تا آنجا كه برايشان منفعت داشته باشد خم مي‌شوند اما من اصلاٌ دوست ندارم كلاه سر خودم بگذارم. من ازكلاه متنفرم. ازخم شدن هم متنفرم. از مردها هم متنفرم. از ليمو شيرين هم متنفرم.

مادر دارد برايم يك كت مردانه مي‌دوزد. خواهر هم لباس مردانه ديگري. مادر تا حالا صد بار اندازه‌ام را گرفته و صد بار رنگش را انتخاب كرده و خواهر هم. بارها گفته‌ام: مادرجان! من همين لباس را بيشتر دوست دارم اما او مي‌خواهد من مرد باشم. نمي‌دانم چگونه بايد بگويم من لباس مردانه دوست ندارم؟! مي‌دانم كه هر چه بگويم نمي‌فهمد.  هيچ كس نمي‌فهمد. گفته‌ام، نفهميده‌اند. هيچ نفهميده است.

شبها خواب مي‌بينم لباسهاي مردانه لباسهاي بچگانه‌ام را مي‌خورند و سامسونتي مردانه كيف شانه‌اي كودكي‌ام را قورت مي‌دهد. مادر با شتاب اسباب بازي‌هايم را جمع مي‌كند و من جيغ مي‌كشم اما هيچ كس صداي مرا نمي‌شنود. انگار همه مي‌خواهند من زود مرد شوم اما من مرد شدن را دوست ندارم. لاقل الان نمي‌خواهم مرد شوم. خدايا اين را من به كي بگويم؟!

ديروز وقتي مي‌خواستم سوار اتوبوس شوم ديدم بالاي در جلوي  اتوبوس نوشته: درب مخصوص آقايان. بالاي در عقب هم نوشته بود مخصوص خانمها. هيچ دري اما  اتوبوس براي بچه‌ها نداشت. انگار اتوبوس واحدها هم مي‌خواهند مرا به زور مرد كنند! انگار مرد شدن زوري است. انگار اين سرنوشت محتوم من است.

گاهي مرد كوچولوها و زن كوچولوهايي را مي‌بينم كه با اينكه نابالغند اما قاطي آدم بزرگها شده‌اند. مرد كوچولوهاي سيبيلو و خانم كوچولوهاي متشخص. آدم كوچولوهايي كه دوست دارند آدم بزرگ باشند ولي من مي‌دانم كه آنها هيچ وقت بزرگ نمي‌شوند. آنها همين طور كوچك مي‌مانند. بچه نمي‌مانند اما كوچولو مي‌مانند. من مطمئنم. نه اينكه خودشان بخواهند يا اصلا بدانند، اما هرگز آنها بزرگ نمي‌شوند. اين را من خيلي وقت پيش فهميدم. آن روز كه خوب به قيافه بابابزرگ و مامان‌بزرگ نگاه كردم. چقدر كوچولو بودند! دلم به حالشان چقدر سوخت. بيچاره‌ها دارند مي‌ميرند اما هنوز كوچكند و نامعصوم.

خوابم مي‌آيد. دلم مي‌خواهد كسي برايم لالايي بخواند و آرام آرام دستش را به پشتم بزند تا خوابم ببرد اما براي كسي كه همين روزها بايد مرد بشود خيلي زشت است كه كسي برايش لالايي بخواند و دستش را آرام آرام پشتش بزند. دلم مي‌خواهد سرم را روي زانوي مهرباني بگذارم و كودكانه زار زار بگريم اما مردها كه گريه نمي‌كنند. اصلا قباحت دارد يك مرد سرش را روي يك زانوي مهربان بگذارد و زار زار بگريد.

دلم مي‌خواهد يك بار هم كه شده باز نگاهي به  چشمان زيبا و معصوم آن دخترفرشته‌وشي بكنم كه تمام سالهاي كودكي‌ام در خلسه خماري چشمان او گذشت اما اكنون فقط به جرم نابخشودني مرد شدن از دستش داده‌ام، اما مي‌ترسم. مي‌ترسم در اين تلاطم نامردي‌ها مرد هرزه چشم چراني رقم بخورم. دلم مي‌خواهد... نه! دلم ديگر هيچ چيز نمي‌خواهد. هيچ چيز  نمي‌خواهد. فقط يك چيز مي‌خواهد. فقط يك چيز: دلم نمي‌خواهد مرد باشم. همين!. 

  13/3/83

يك سال و سه ماه بعد....

من عاشق سبيلهاي سبز دخترانه‌ام! معصوميت لطيف و زيبايي به چهره دختران تازه بالغ مي‌بخشد. اما گمان نكنم غير از من كسي در اين گيتي پيدا بشود كه از سبيل مزاحم نورسته پشت لب دختري خوشش بيايد. همين كه هيچ كس خوشش نمي‌آيد باعث مي‌شود من بيشر خوشم بيايد. عشق به سبيل دخترانه برايم مثل عشق يك كلاغ است به يك قالب صابون بزرگ رختشويي. به منظر من كلاغها صابون رختشويي را خيلي بيشتر از صابون حمام دوست دارند. فقط كلاغهاي سوسول و قرتي صابون حمام را بيشتر دوست دارند. اين هم فقط به خاطر كلاسش مي‌گويند كه بيشتر دوست دارند وگرنه آنها هم از صابون رختشويي بيشتر خوششان مي‌آيد. آخر طعم صابون رختشويي با صابون حمام اصلا  قابل مقايسه نيست. هميشه وقتي يك كلاغ،  دختر كلاغ جواني را از خانواده‌اش خواستگاري مي‌كند اولين چيزي كه از او مي‌پرسند تعداد قالب صابونهاي رختشويي‌اش است. هميشه خدا هم كلاغ هايي موفق ترند كه قالب صابون رختشويي بيشتري داشته باشند. خانواده‌هاي غير اصيل كلاغ به صابون حمام هم ممكن است رضايت بدهند اما يك خانواده اصيل كلاغ فقط و فقط به صابونهاي رختشويي اهميت مي‌دهند. اين مهم‌ترين قانون كلاغي است كه كلاغ هاي اصيل و خانواده دار هميشه به آن احترام مي‌گذارند و هرگز از آن تخطي نمي‌كنند. تاريخ زندگي كلاغها مملو است از رشادتها و تلاشهاي كلاغ هايي كه به خاطر يك تكه صابون رختشويي كه از طرف خانواده دختر كلاغ مطالبه مي‌شد  جان خود را در راه دزديدن صابون رختشويي از دست داده‌اند.

آقا جواد پسر خيلي خوبي است. جواد آقا هم پسر خوبي است اما آقا جواد بهتر است. يعني راستش را بخواهيد آقا جواد به صرفه‌تر است. خيلي به صرفه‌تر . اصلا جفنگ مي‌گويم. فرق آقا جواد و جواد آقا فرق يك ياماها صد ايراني زهوار دررفته است با يك پژو 206 آلبالويي

گمان كنم اختلال حواس داشت، مسافر اتوبوس خط شيخ آباد را مي‌گويم. الان مي‌گويند خط بهارستان. ترك نبود اما بومي هم نبود. با خودش بلند بلند حرف مي‌زد مي‌گفت: مادرم مي‌گه هر كي زن زشت بگيره خدا به زندگي‌اش بركت مي‌ده! مادر من هم مي‌گه قسمت آدم هر چي باشه همون مي‌شه. مادر يكي ديگر هم لابد چيز ديگري مي‌گويد. هر مادري براي خودش چيزي مي‌گويد. فقط  يك مادر مي‌شناسم كه چيزي نمي‌گفت. نگفتني كه از سيصد و پنجاه و دو ساعت و چهل و پنج دقيقه بي‌وقفه حرف زدن پرحرف‌تر بود: بچه پاشو برو خونتون.  هفتصد و شصت و چهار سال زودتر از كوپنت آمدي جوجه كلاغ زشت!

13/7/83