عزیز چاقو را بر می دارد...

چت شده تو؟  ترسیدی؟ آره؟ ترس دارد مگه؟

می گذارد کنار هندونه تو سینی ... با نگاه همه چیز را روی ترمه پذیرایی چک می کند...

چته تو؟ مگه چیزیت کمه؟

باباجونی می خندد و نگاهش می کند....

چرا نگاهم نمی کنی؟ قبلا ها نمی شد تو چشمهایت خیره شد...

باباجونی چاقو  را در هندونه فرو می برد...

چیزیت شد؟؟

چاقو پیش می رود...

هان؟؟؟؟؟

هندونه به دونیم می شود...

...

همه هورا می کشند ... امسال هم قرمز خونی است!

..

صدای جیغ و شادی فضای خانه را پر می کند...

.

بابا به عزیز می گوید سادات خانوم شما باز کنین فال امسال رو... عزیز می خندد و می گوید نه بابا بذار بچه ها باز کنن دوست دارن.... بچه ها کر کر می خندند و می گویند عزیز باز کن ببینیم چی تو دلته! لو بده خودتو!

همه صورت عزیز پر از خنده می شود و باز می کند....

باز می شود ...

1ـ وقتي خبر مي رسد كه ملت براي كنسرت شجريان، ساعت ها توي صف ايستاده اند، وقتي مي گويند كه بليتش به چند برابر قيمت، خريد و فروش مي شود و مردم حاضرند چهل پنجاه هزار تومان بدهند كه دو ساعت در مجلس استاد حاضر شوند، اول آدم حظ مي كند.

فكر مي كند به به چه مردم بافرهنگي!

چه مردم باكلاسي!

چه هزینه ای می دهند براي موسيقي و هنر!

ولي بعد، آدم يادش مي آيد كه اين فقط منحصر به كنسرت استاد نيست.

يعني يادت مي افتد كه براي عصار هم همين اوضاع است، و براي آريان هم.

فقط همين ها نيست.

لس آنجلسي ها هم كه در دوبي كنسرت بگذارند، يك عده دست و پا مي شكنند. قيمت هتل ها و حتي پرواز هواپيماها مي رود بالا.

High Season مي شود و مردم حاضرند هفتاد هشتاد دلار بدهند كه يكي دو ساعت بروند جمال آقا يا خانم خواننده را تماشا كنند.

هفتاد هشتاد دلار هم يعني قيمت گران ترين كنسرت ها در اروپا.

يعني محبوب ترين و پرطرفدارترين خوانندة پاپ، اگر بيايد كنسرت بدهد، بليتش از اين گران تر نيست كه ارزان تر است. (كنسرت فائقه آتشین را یادتان بیاید که جمعیت و نرخ بلیط ورودی اش با کنسرت های معمول مایکل جکسون برابری می کرد.)

پس چرا مردم ما اين قدر براي این برنامه ها هزينه مي كنند؟

چرا حاضرند اين قدر خرج كنند تا در برنامة شجريان، عصار يا يك لس آنجلسي ـ بدون آن كه بخواهم مقايسه كنم ـ حاضر بشوند؟

آيا ما مردم موسيقي پرست و كنسرت پرستي هستيم؟

آيا وضع مالي مان آن قدر خوب است كه اين پول ها برايمان هيچ است؟

آيا خل شده ايم؟

۲ـ در خيابان نيلوفر تهران، قبلا يك هات چاكلت را داشتيم كه براي خودش اسمي دركرده بود و برو و بيايي داشت.

ستاره هاي فوتبال، دور و برش مي پلكيدند و خوشگذران ها از شمال شهر مي كوبيدند مي آمدند خيابان را بند مي آوردند تا يك هات چاكلت بخورند.

كمي پايين تر، فري كثيف هم هست كه رستوران بازها و فست فودبازها همه مي شناسندش.

آن جا هم چند سال است با همان اسم و شهرت عجيب، طرفداران زیاد خودش را دارد.

در اوركات هم براي خودش كاميونيتي شلوغي داشت.

تمام اين چند سال، ملت توي صف مي ايستادند تا يك ساندويچ سفارش بدهند و همان كنار خيابان، گاز بزنند.
حالا خيابان دارد تبديل مي شود به پاتوق.

دور و بر كثيف پر شده از اغذيه فروشي هايي كه تقريبا هيچ كدام هم جاي نشستن ندارند و ملت بايد غذا را بگيرند و بروند يك جايي توي پياده رو يا كوچه بايستند بخورند. اما اين زياد شدن تعداد اغذيه فروشي، هيچ از مشتري هاي متراكم فري كثيف كم نكرده.

حالا خيابان، شلوغ تر از هميشه است و همة اين اغذيه فروشي ها مشتري هاي خودشان را دارند.

آدم شاخ در می آورد که  چه ملت گرسنه اي هستند و براي خوردن يك ساندويچ يا سيب زميني سرخ كرده، چه هيجاني نشان مي دهند و حاضرند چه وقتي صرف كنند و چه هزينه اي.

۳ ـ  تو مملكت ما خوردن به مهم ترين سرگرمي مردم تبديل شده.

اين، تنها جايي است كه مي شود با هزينة نه چندان زياد، وقتي گذراند و خوش بود. فقط بايى شمرد كه چقدر رستوران و فست فود و كافي شاپ و بستني فروشي و ذرت پخته فروشي و اين ها در شهر هست و مردم چه ولعي براي خوردن و خوردن نشان مي دهند.

ما مي توانيم در اين زمينه ادعاهاي جهاني داشته باشيم.

بعيد مي دانم در دنيا ملتي اين همه براي خوردن، علاقه نشان بدهد.

اگر همه به ساندويچ  هجوم آورده اند، دليلش همان كنسرت ها است.

دليلش اين است كه همه، 50 هزار تومان ندارند بدهند كنسرت شجريان بروند.

چند صدهزار تومان هم نمي توانند خرج كنند بروند دوبي.

دليلش اين است كه همين كنسرت ها هم سالي يك بار بيشتر نيست و آن هم دو سه شب.

شجريان چند سال است كنسرت نداشته است.

آريان چي؟ عصار؟

آن وقت مردم به سينما بروند كه كدام فيلم را ببينند كيف كنند؟

مگر نه اين كه سينماها سوت و كور است و أه و ناله كارگردان ها هوا است.

مگر نه اين كه تئاتر نداريم و براي همان تئاتر شهر، اگر نمايش خوبي بيايد، سر و دست مي شكنند. شمس پرنده را یادتان می­آید؟ گیسوان بلند جودیتا؟

مگر نه اين كه مسابقات فوتبالمان تماشا كردن ندارد و مردم از استاديوم هاي سرد و كثيف و ناراحت، قهر كرده اند.

يكي بگوید كجا بايد بروند اين مردم؟

هجوم به غذاخوري ها و اين جنون خوردن، از همين جا مي آيد.

اين ارزان ترين و بهترين سرگرمي ماست.

به خاطر اين است كه از اين روح، از اين روان، جاي ديگري نيست كه پذيرايي كند.

جنون پيتزا ...

جنون روست بيف ...

شاعرترين ملت دنيا را ببين!!!!

مهمون­ها رفتند... تازه واسه خاطر چهارشنبه تولد علی یک روز هم زود اومدند ... بد که نگذشت بهشون...

حالا دو تا بلیت هواپیما و سه تا آدم جا مونده از قافله آدم­هایی که شنبه پریده بودند...

کی می­ماند؟ خوب معلوم است! کسی که برایش از اون اول هم بلیت نگرفته بودند ... دوست دارد، با ماشین برود!!!

چند نفر می­پرند؟ هنوز معلوم نیست... اگر مامان نپرد هیچ کس دلش نمی­آید بپرد!

محسن عوضی رو بگو که یک کاره اس ام اس می زند دم به دقیقه و می­گوید "جای" ات خیلی خالیه! "دل" ات بسوزه!

با اولیه خیلی موافق نیستم چون اصلا چیزی از اون اول نبوده که بخواد خالی و پر شود و این­ها رو به من و اون گفته­اند که دلمونو خوش کنند. اما با دومیه به شدت موافقم!!!

حالا چرا عوضی؟

دیوونه دم به ثانیه اس ام اس می­زند و می­پرسد« چی شد؟ »

منم دم به میلی ثانیه خودمو به خریت می زنم که « چی، چی شد؟»

اونم دم به میکرو ثانیه داد می کشد که « همون، عوضی، همون»

و دم به نانو ثانیه موبایلش زنگ می­خورد که « نه راست نه چپ، ای ول وسطی : دی»

نانو؟

اه ه ا ه ه حالم به هم خورد ....

می­خوام بپرم...

موبایلم زنگ می خورد...

پیوست( هفت ساعت بعد):

عطیه خوب بود...

عطیه ورجه ورجه می­کرد...

عطیه می­خندید...

عطیه بد شد...

عطیه چشمهایش رو بست...

چشماتو وا کن عطیه...

می­گذاشتی شب من صبح بشود...

نکن با من این کار رو عطیه....

عطیه...

قربونت برم...

توی این دنیای بی در و پیکر من به راست و چپ خیلی اعتقاد دارم. مخصوصا اگر کتابی را بخواهی باهاش بازکنی و بخوانی.

به نشانه­ها هم بیشتر...

سیم­های رویاهایم بدجوری اتصالی کرده­اند بدبختا!

به این هم خیلی اعتقاد دارم! خنگن دیگه!

چون چهارهفته پیش شده بود واسشون تولد علی و 110 دف و زن و من و آسمون و پنجره سمت راست و نگاه من و انتظار و التهاب و دلشوره ... هرهر خندیدم و بی خیالش شدم!

سه هفته پیش هم موبایل و اشک زن و زر و زر و دری وری و قمارخونه و دیوونه و تاس سرخ و  قمار حرفه­ای و شراب تلخ و تاس غلطان و عربده و تاس غلطان و نگاه و دیوونه مست وتاس غلطان و دلتنگی و تاس غلطان و 4 ساعت تمام  و توقف تاس روی گوشه ... خفه خوون گرفتم و چیزی نگفتم!

دو هفته پیش وسط برنامه بانسینگ بال و شور سرمستی یک دفعه حس­اش آمد سراغم و بی مقدمه پرسیدم: راست یا چپ؟.... گفت راست....گفتم مهسا راست.... اوشو همیشه زر زیادی می­زند!!! جوگیر زعفرانیه شده و احساس بامزگی می­کند ... آه کشیدم و فروخوردم!

هفته پیش نشستم جلوی میز توالت و گفتم می­خوام موهامو کوتاه کنم.

بابا گفت یعنی چی؟ گفتم مثل 6 سال پیش. آخه خسته شدم ازشون...

گفت اه، نه... گفتم پس بگو تا کجا؟

گفت نمی­دونم تا هر جا که دوست داری گفتم بگو دیگه نشونم بده تا کجا خوبه

گفت من چه می­دونم اختیار موهاتو که ندارم گفتم لوس نشو بابا! جون من...

دستشو از پشت روی موهایم سر داد...

توی آینه به چشمهایم خیره شدم....

یاد یکی از بچه­هایم افتادم که شب سه هفته پیش چه رویایی دیده بود و پس فردایش خودشو انداخته بود تو بغل من و گریه کرده بود... من یک عمر هم می­دویدم هم محال بود خواب همچین رویایی را می­دیدم... محال بود اون شرایط توی رویا برایم پیش بیاید... کی دارد برای من تاس می­ریزد؟... صدای خفه­اش از توی مقنعه­ام گفت که دلش می­خواد همیشه توی رویاهای سفیدش من هم باشم .... مقنعه مشکی­اش از بالا خیس شد...

دست بابا همچنان روی موهایم حرکت می­کرد...

یاد همان شب دو هفته پیش افتادم که چقدر اتفاقی مریم را از منجلاب کشیده بودم بیرون....

یاد رویای آن شب که در آن دو راه راست و چپ را گذاشته بود جلویم و من فقط نگاه کرده بودم...

یاد چهار هفته پیش افتادم....

 دست بابا ایستاد....

دستش را عمود کرد و روی کمرم به راست و چپ حرکت داد... گفت تا اینجا!

برگشتم و نگاه کردم...

دستش از موهایم بیرون زده بود....

خندیدم و چیزی نگفتم.....

محکم زد پس گردنم و رفت...

شب علی به خوابم آمد... تمام بدنم فشرده شده بود....

من با جو خونه مون خیلی حال می­کنم. حتی تو این اوضاع بی ریخت...

یادم می­آید وقتی دبیرستانی بودم یک روز داشتم از کلاس زبان برمی­گشتم خونه و به خاطر گند زدن امتحان عربی کلی دمغ بودم.

پشت سرم دو نفر داشتند راه می­رفتند و نمی­دونم چی بهم گفتند که یک دفعه برگشتم و به تندی نگاهشان کردم و گفتم:« دهنتو ببند یا خودم می­بندمش!»

یکی شون از این همه جذبه خنده اش گرفت و منم مشت ام را جمع کردم و داد زدم:« من عصبانی­ام!!! دارم جدی حرف می­زنم!!!!!»  و بیچاره ها کپ کردند و رفتند....

بابایم وقتی قضیه رو فهمید روی مبل از خنده ولو شد و گفت  اونا این کاره نبودند که جا زدند! و مامانم گفت صد بار بهت گفتم دهن به دهن کسی نگذار! اون چیزایی که تو باشگاه یاد می­گیری جفتک چارکش است! اینقدر کله خری کن که...

******************

هفته پیش و این هفته اونقدر درگیری ذهنی و روحی و کاری و درسی و ...داشتم و اونقدر ول چرخیدم و ساز خودم را زدم که نشد برم آزمایشگاه و کار پروژه که باید کمتر از یک ماه دیگر مقاله بشود عین بچه آدم خوابید!

ارباب ام هم یک آدم فوق العاده جدی و سیستماتیک و به شدت غول پیکر! من 4/1 عرض و طول و ارتفاعشم!

صبح که از خواب بیدار شدم عزا گرفته بودم که چه جوری برم آزمایشگاه. حتم داشتم اوضاع به شدت خراب باشد و من احتمالا له و لورده ­شوم.

گفتم:« من نمی­خوام برم! می­ترسم یه کتک­کاری حسابی راه بیافتد.»

مامان رفته بود سر کار و نبود.

خواهرم پیشنهاد داد:« کار از گفتمان و روشنفکربازی گذشته! لگد پرونی و چنگول رو هم بی خیال! برو اون دور وایسا بهش صندلی­های آزمایشگاه را پرت کن! هر چقدر هم که خطا داشته باشی اونقدر گنده است که بالاخره بهش می­خورد!»

بابام هم چائی شو هورت کشید و گفت:« می­ترسم چیه؟! برو بهش بگو اصلا به تو چه؟ دوست داشتم نیایم! حالا هم عصبانی ام! خیلی هم دارم جدی حرف می­زنم! حالا هم جوجه اون کت منو بده دیرم شد! شوخی موخی هم ندارم! دارم باهات جدی حرف می­زنم!!!!»

من رسما دارم با این جو حال می­کنم...

وقتی اسکندر مقدونی به دنیا آمد مادرش دست به آسمان برد و برای پسرش دعایی کرد:

« خداوندا! بخت اش ده که عاقلان خدمتش کنند نه عقلش ده که غم نادانان خورد...»